Friday the 13th!

எப்படா வெள்ளிக்கிழமை வரும் என்று காத்திருப்பவர்களில் நானும் ஒருத்தி. இன்று காலையில் அலுவலக நண்பரிடமிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி. "ந்விடியா ஜென்சென் நிறுவனத்திலிருந்து வெளியேறிவிட்டார். மைக்ரோசாஃப்ட் மின்னஞ்சல் நேற்று வேலை செய்யாமல் தகராறு செய்ய இன்னும் நொண்டிக் கொண்டிருக்கிறது அவுட்லுக். இன்று 13ம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை" என்று ஸ்மைலி போட, அடடா! அம்ரீக்கர்களுக்கு இது வேண்டாத நாளாயிற்றே என்ற நினைவு வந்தது.

நமக்கெல்லாம் வெள்ளிக்கிழமை என்பது அம்மனுக்கு உகந்த நாள். வீட்டை இன்னும் சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டும், தலைக்கு குளித்து பூஜைகள் செய்து இரவில் திருஷ்டி வேறு கழிக்கும் புனிதமான நாள். ஆனால் ஊருக்கு உபதேசம் செய்யும் அங்கிள்சாம் ஊரில் பத்தாம் பசலித்தனம் பல்லிளிக்கும் நாள் என்று அறிந்து கொண்ட பொழுது...😏😏😏

சிலர் எப்படி ராகு காலம் பார்த்து வேலைகளைத் தள்ளிப்போடுவார்களோ அப்படிதான் அமெரிக்காவில் சிலர் காலண்டரில் 13ம் தேதி அதுவும் வெள்ளிக்கிழமையாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துத் தள்ளிப்போடுவார்கள் என்று நண்பர்கள் சொல்லக் கேட்டு அதிசயமாக இருந்தது.

அப்படி என்ன, வெள்ளிக்கிழமைக்கும் 13ம் தேதிக்கும் சம்பந்தம்? இரண்டும் சேர்ந்தால் மட்டும் ஏன் இத்தனை பயம் என்று மேலும் அறிந்து கொள்ள அண்ணாத்தே சுந்தர் பிச்சையிடம் கேட்டால் 'கடகட'வென்று நாடி ஜோசியம் பார்ப்பவர் போல லிங்க்-களை அள்ளித் தெளித்து விட, இதற்குப் பின்னால் மத நம்பிக்கைகளும் பழைய மூடநம்பிக்கைகளும் கலந்த சுவாரசியமான கதைகள் இருக்கின்றன என்று தெரிந்தது.

//மேற்கத்திய மரபில் 12 என்பது முழுமையைக் குறிக்கும் எண்ணாகக் கருதப்பட்டது. 13 அந்த முழுமையை உடைத்தாக எண்ணியிருக்கிறார்கள். இயேசுவின் கடைசி விருந்தில் 12 சீடர்களுடன் சேர்த்து 13 பேர் இருந்ததும், அவர்களில் யூதாஸ் இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்ததும் 13 என்ற எண்ணின் மீதான அச்சத்துக்குச் சொல்லப்படும் ஒரு காரணம். இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட நாள் வெள்ளிக்கிழமை (ஆனா அதுக்குப் பேரு குட் ஃப்ரைடே!) என்பதால் அந்த நாளும் துரதிர்ஷ்டத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது.

இப்படி 13 என்ற எண்ணும் வெள்ளிக்கிழமையும் கூட்டணி அமைத்ததுதான் இந்த Friday the 13th!

அமெரிக்காவில் இந்த நம்பிக்கை எந்த அளவுக்குப் பிரபலமென்றால், சில ஹோட்டல்களில் 13ஆவது மாடியே இருக்காது. 12க்கு அடுத்து நேரடியாக 14! மாடி இருக்கிறது. ஆனால் எண்ணைத்தான் காணோம்! (எப்பேர்ப்பட்ட தில்லாலங்கிடிகள்!)

சில விமானங்களிலும் 13வது இருக்கை வரிசை கிடையாது. (அடுத்தமுறை பயணிக்கும் போது கவனிக்க வேண்டும்.)

இதற்கெல்லாம் மகுடம் வைத்தது ஹாலிவுட். 1980ல் வெளியான Friday the 13th என்ற திகில் திரைப்படம், முகமூடி அணிந்த ஜேசன் என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் இந்த நாளை உலகம் முழுவதும் பிரபலமாக்கியது.

ஆனால் எல்லா நாடுகளிலும் வெள்ளிக்கிழமை 13ம் தேதிதான் கெட்ட நாளா? இல்லை! ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகளில் செவ்வாய்க்கிழமை 13ம் தேதியும், இத்தாலியில் வெள்ளிக்கிழமை 17ம் தேதியும் துரதிர்ஷ்ட நாளாகக் கருதப்படுகின்றன.

அறிவியல் ரீதியாக இந்த நாளில் விபத்துகளோ, கெட்ட சம்பவங்களோ அதிகம் நடக்கின்றன என்பதற்கு ஆதாரம் இல்லை. எல்லாம் நம்பிக்கையும் மனதில் ஏற்படும் பயமும்தான்!

2026ல் பிப்ரவரி 13, மார்ச் 13, நவம்பர் 13 ஆகிய மூன்று தேதிகளும் வெள்ளிக்கிழமையாக அமைந்துள்ளன. அதில் இன்று நவம்பர் 13!
//

ஆக, இன்று அமெரிக்காவில் யாராவது Happy Friday the 13th! என்று சொன்னால் பதற வேண்டாம். அது வாழ்த்தா, எச்சரிக்கையா என்று யோசிக்கவும் வேண்டாம்! உலகத்துக்கெல்லாம் மூட நம்பிக்கையைப் பற்றி பக்கம் பக்கமாக பேசுபவர்களின் லட்சணம் இது தான்.

என்னதான் இருந்தாலும், 13ம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை என்பதால் கெட்டது நடக்குமோ என்று பயப்படுபவர்களைவிட, வெள்ளிக்கிழமை என்பதால் வார இறுதி வந்துவிட்டதே என்று சந்தோஷப்படுபவர்கள்தான் அதிகம்!

நமக்கு சஷ்டி விரதம், வெள்ளிக்கிழமை புனித நாள், வார இறுதி நாள், அம்மனுக்கு உகந்த நாள்னு கொண்டாட ஆயிரம் இருக்கிறது.

சரி தானே😄😄😄

ராமாயணம்

"ராமாயணம் படத்தை தியேட்டர்ல பார்த்துடு. நானும் இங்க போய் பார்க்கப் போறேன்" என்று ஈஷ்வர் சொல்வதற்குள் நண்பர்களுடன் போவது என்று முன்கூட்டியே தீர்மானித்திருந்தோம். சாதா 3Dயா($18), ஸ்பெஷல் imax 3D($28)யா என்று முடிவெடுத்து பிரம்மாண்டப் படத்தை காசு கூட கொடுத்துத் தான் பார்ப்போமே என்று imax 3d அதுவும் நேற்றோடு கடைசிக் காட்சி என்று முன்பதிவு செய்து கிளம்பிவிட்டோம் மாலை 7 மணி காட்சிக்கு. அங்கு சென்றால் எல்லாம் தெரிந்த மக்கள் தான். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக அமெரிக்கர்களும் இருந்தார்கள். பெரிய பக்கெட் சோளப்பொரி வாங்கிக் கொண்டு பதிவு செய்திருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டோம். ஒரே இந்திப் பட விளம்பரங்கள். அமெரிக்காவாடா இது! போனால் போகிறதென்று ஒரு ஆங்கில பட ட்ரைலர். 

10 நிமிடங்களுக்கும் மேலாக ஒரே விளம்பரங்கள்! இருட்டில் பாப்கார்ன் பக்கெட் கைமாறிச் சென்று கொண்டிருக்கும் போதே 'சடக்'கென்று படத்தை ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். எடுத்தவுடனே 'போர், போர்' என்று வெண்யானை தேவாதிதேவன் அரக்கர்களுடன். என்னங்கடா! வெள்ளைக்கார அரக்கர்களா இருக்கானுங்க! கொஞ்சம் கவனமா இருந்திருக்கலாமேன்னு தோணுச்சு. கண்ணாடிய வேற போட்டுட்டு 'டபக் ,டபக்' னு யாராவது அசுரர்கள் கொடூர மிருகத்தின் மேல்  அமர்ந்து கொண்டு பக்கத்துல வர, கையில வச்சிருந்த பொரி சிதற, ஒரே அமர்க்களம் தான்.

அட! ஷோபனா! அவரோட ரசிகர்களுக்கு கொண்டாட்டமா இருந்திருக்கும். தனக்கு வயசானாலும் தான் விரும்பும் நடிகைக்கு வயசாவதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது தான். ஆனாலும் முட்டு கொடுத்தே பழக்கப்பட்ட திராவிடர்கள் அதற்கும் ஒரு காரணம் வச்சிருப்பானுங்க. டிஜிட்டல் என்பதால் முகங்கள் எல்லாம் ஒரே 'பளா, பளா' தான். அதையும் மீறி அவ்வப்போது தோல் சுருக்கங்கள் தெரிய ,'சுந்தரி கண்ணால் ஒரு சேதி...'

யாருக்குத்தான் ராமாயணம் தெரியாது? தலைமுறை தலைமுறையாக கேட்டு, பார்த்து, படித்து வளர்ந்த கதை. ஒவ்வொரு விதமாக பல மொழிகளில், பல வடிவங்களில், பலமுறை பெரிய, சின்ன திரைகளில் வந்த காவியம். அதுவும் ராமானந்த் சாகர் 80களில் இயக்கிய ராமாயணம் பெற்ற வரவேற்பு அப்படி! வீதிகள் வெறிச்சோட மக்கள் காத்திருந்து பார்த்த இதிகாசம். அப்படிப்பட்ட கதையை மீண்டும் திரைப்படமாக எடுக்கும்போது இயக்குநருக்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய சவால், எப்படி இதை புதிய அனுபவமாக தருவது என்பது தான். 

அந்த முயற்சியைத்தான் இயக்குநர் நிதேஷ் திவாரி இந்தப் படத்தில் மேற்கொண்டிருக்கிறார். அவர் நினைத்தது போலவே சமீபத்திய தொழில்நுட்பத்துடன் மிக பிரம்மாண்டமாகவே படைத்திருந்தார்.

கதாபாத்திரங்கள் தேர்வும் கதையை நகர்த்திய விதமும் பலருக்கும் பல வித அபிப்பிராயங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது!அமைதியாக, ஆர்ப்பாட்டமில்லாத அதே நேரம் கம்பீரமான, அன்பான, அனைவரும் விரும்பும் ராமர் கதாபாத்திரத்திற்கு ரன்பீர் கபூர். ஒரு சிலரைப் பார்த்தவுடன் பிடிக்காது. பார்க்க, பார்க்க பிடிக்கும் வகையறா ரன்பீர். அதுவும் சின்னத்திரையில் 'அருண் கோவில்'ஐ பார்த்த கண்களுக்கு இந்த சின்ன கண்ணன் கொஞ்சம் அப்படி இப்படி தான். ராமர் கதாபாத்திரத்துக்குத் தேவையான கம்பீரத்தையும் நிதானத்தையும் வெளிப்படுத்துவது சாதாரண விஷயமல்ல. ரன்பீர் கபூர் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

சீதாவாகவே மக்களைக் கவர்ந்த தீபிகா கதாபாத்திரத்தில் சாய் பல்லவியைப் பொருத்திப் பார்க்க கொஞ்சம் கஷ்டமாகத் தான் இருந்தது. மலர் டீச்சர் பாவம் நன்றாக நடித்திருந்தாலும் ஏதோ கொஞ்சம் ஒட்டாத மாதிரியே இருந்தது. அவருடைய இயல்பான நடிப்புத் திறன் இந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு வலு சேர்க்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. சில முக்கியமான உணர்ச்சிகரமான தருணங்களில் இன்னும் ஆழமான வெளிப்பாடு இருந்திருக்கலாம் என்ற விமர்சனமும் எழுந்துள்ளது.

ஆனால் யாரையும் நினைவிற்கு கொண்டு வராமல் சிம்மாசனத்தில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான் ராவணன் யாஷ். அனாயாசமான நடிப்பும் உடல்மொழியும்! ஒரு சிலரைப் பார்த்தவுடன் பிடித்துப் போகும். மத்த யாருக்கும் "வாய்ப்பில்லை ராசா வாய்ப்பில்லை". லட்சுமணனாக ரவி துபே. அனுமனாக சன்னி தியோல், ஒரே ஒரு வசனம் பேசிய மண்டோதரியாக காஜல் அகர்வால், சூர்பனகையாக ராகுல் ப்ரீத் சிங்க். கோரமாக இருப்பார் என்று பார்த்தால்... 

பெரிய நட்சத்திரப் பட்டாளமே களமிறங்கியிருக்கிறது.

முதலில் கண்ணில் படுவது படத்தின் பிரம்மாண்டம். அரண்மனைகள், இயற்கைக் காட்சிகள், போர்க்களங்கள், வானுலகக் காட்சிகள் என ஒவ்வொன்றிலும் பெரும் பொருட்செலவும் தொழில்நுட்ப உழைப்பும் தெரிகின்றன. அதுவும் 3டி என்றவுடன் ஏகத்திற்கும் எதிர்பார்த்தேன். அந்தளவிற்கு இல்லையோ அல்லது எதிர்பார்ப்பினால் வந்த ஏமாற்றமோ?  மிரட்டலான இசையும், காட்சிகளும் அதை நிவர்த்தி செய்து விட்டது.

ரகுமானும் ஹான்ஸ் ஸிம்மரும் இணைந்து இசையமைத்திருப்பது படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான சிறப்பு. இரண்டு வெவ்வேறு இசை உலகங்களின் சங்கமம் என்பதால் எதிர்பார்ப்பும் அதிகம். பின்னணி இசை பல காட்சிகளுக்குப் பிரம்மாண்டத்தையும் ஆன்மிக உணர்வையும் கொடுத்ததால் ஏமாற்றவில்லை. ஆங்காங்கே ARR பாடலின் 'ஹம்மிங்' கேட்ட மாதிரி தோன்றியது. .

எனக்கென்னவோ ராமாயணத்தைப் பற்றி ஓரளவுக்கேனும் தெரிந்தவர்கள் தான் இந்தப் படத்தை ரசிக்க முடியும் என்று தோன்றியது. இல்லையென்றால் குழப்பம் தான். உணர்ச்சிமிக்க காட்சிகளை சீக்கிரம் ஓட்டி விட்டிருந்தார்கள். சில சண்டைக்காட்சிகளை நீண்ட நேரம் எடுத்திருந்தார்கள். இந்த புஷ்பக விமானம் வேறு! என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண், " கண்ட்ரோல் எங்க இருக்கு" என்று சீரியஸாகவே கேட்டார்! உங்களையெல்லாம் வச்சிட்டு...

ஆனால், ராவணனும் ஜடாயுவும் மோதும் கடைசிக் காட்சியில் தியேட்டரே அமைதியாகி பிரமிப்பில் ஆழ்ந்திருந்தது! செம செம!

காட்சிகள் பிரமிக்க வைத்ததென்னவோ உண்மை தான். ஆனால் தசரதனின் மனவேதனை, கைகேயின் சீற்றம், கௌசல்யையின் பாசம், சீதையின் மன உறுதி போன்ற உணர்வுகளைத் திரையில் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக, அழுத்தமாகக் கொண்டு வந்திருக்கலாமோ?

இது இரண்டு பாகங்களாகத் திட்டமிடப்பட்டுள்ள திரைப்படத்தின் முதல் பாகம். இன்னும் இரு வருடங்களுக்குப் பிறகு இரண்டாவது பாகம் வரவிருக்கிறது. ராமாயணத்தின் மற்றுமொரு உணர்ச்சிமிகு கதாபாத்திரம் தான் இரண்டாவது பாகத்தை கொண்டு செல்லப் போகிறது. அதனால் இப்பொழுதிருந்தே எதிர்பார்ப்பும் அதிகமாக இருக்கிறது.

முழு ஹனுமன் சாலீசா முடியும் வரை அரங்கில் அமர்ந்திருந்தோம். எத்தனை எத்தனை தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பெயர்கள்! 

மொத்தத்தில், இந்தியக் காவியத்தை உலகத் தரத்திலான திரை அனுபவமாக மாற்ற வேண்டும் என்ற பெரிய முயற்சி இது. சில இடங்களில் தொழில்நுட்பப் பிரம்மாண்டம் மேலோங்கினாலும், ராமாயணத்தை மீண்டும் ஒரு புதிய தலைமுறையிடம் கொண்டு செல்லும் முயற்சியாக கண்டிப்பாக பாராட்டலாம். 

ஒரு திரைப்படமாக, பொழுதுபோக்கு அம்சங்களுடன் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. ஆனால் உணர்ச்சியைக் கடத்தும் விதத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம். 

பத்தா

கடந்த வாரம், "பத்தா படம் நல்லா இருக்கு. நெட்ஃப்ளிக்ஸ்ல வந்துடுச்சு" என்று என் தங்கை சொல்வதற்கு முன்பே, நாளைக்குப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்து, டோரதி படத்தைப் பார்த்துவிட்டு காத்திருந்தேன்.

பீரியட் ஃபிலிம் என்று விஜய் சேதுபதியின் தலை அலங்காரத்தைப் பார்த்தவுடன், "அய்யய்யோ, ரவுடிப் படமா?" என்றொரு சிறிய பீதியும் ஏற்பட்டது. சரி, பார்த்துவிடலாம் என்று ஆரம்பித்தால், முதல் காட்சியிலேயே அடிதடி, அரிவாள், ரத்தம் என்று அமர்க்களம். அதுவும் சிறுவர்களுக்கு முன்னால்! ஆக, ஊரே நடுங்கும் ஒரு ரவுடி. ஓகே!

எதிரிகள் பயந்து ஓடினாலும், வீட்டில் மகள் மீது பாச மழை பொழியும் அப்பா. மனைவியிடமோ கடுமையான அணுகுமுறை. அடிவாங்கினாலும் கணவன் மீது ஓவராக அன்பைப் பொழியும் மனைவிகள் மட்டும் தமிழ் சினிமாவில் மாறுவதே இல்லையோ என்ற எண்ணமும் தோன்றியது!

ஊரையும் வீட்டையும் நடுங்க வைக்கும் ஒரு ரவுடியை, தம்மாத்துண்டு குண்டுப் பையன் ஒருவன் சந்திக்கிறான். தன் அறியாமையால் ஒரு இடத்தில் அந்த ரவுடியைச் சிக்க வைத்து, அவரால் வெளியே வர முடியாமல் நாட்களைக் கழிக்க நேர்ந்தால் என்ன ஆகும்? இந்த வித்தியாசமான ஒற்றைச் சம்பவத்தை வைத்துக்கொண்டு மனித உணர்வுகளையும், உறவுகளையும், வாழ்க்கையின் இன்னொரு பக்கத்தையும் சுவாரசியமாகப் பேசுகிறது இயக்குநர் பாலாஜி தரணீதரனின் 'பத்தா'.

பரவாயில்லையே! இப்படியெல்லாம்கூட கதை எழுதத் தோன்றியிருக்கிறதே என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது! வழக்கமான மசாலாக் கதைகளுக்கும் அதே பழைய ஃபார்முலாக்களுக்கும் மத்தியில், தமிழ்த் திரையுலகம் சற்று வறட்சியில் இருந்ததோ, அல்லது சிவப்பு அரக்கர்களின் கோரப்பிடியில் சிக்கித் தவித்ததோ என்ற எண்ணம் கூட வந்தது!

1980களின் மெட்ராஸ் நகரத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டு கதை நகர்கிறது. அன்றைய வட்டார வழக்கு, கடைத்தெருக்கள், உடைகள், சிகை அலங்காரங்கள், சுற்றுப்புறம் என ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்து உருவாக்கியிருப்பது சிறப்பு. அந்தக் காலகட்டத்திற்கே நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது படத்தின் காட்சியமைப்பு.

ஊரையே மிரட்டும் பத்தா ஒரு பள்ளியின் கழிவறைக்குள் எப்படிச் சிக்கிக்கொள்கிறார்? அவரை அந்த நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது யார்? என்ற கேள்விகளுடன் தொடங்கும் கதை, அங்கிருந்து ஒரு சிறுவனுக்கும் முரட்டுத்தனமான மனிதனுக்கும் இடையே உருவாகும் விசித்திரமான உறவை நோக்கி நகர்கிறது.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் கதைக்களம். ஒரு சிறிய சம்பவத்தை வைத்துக்கொண்டு முழுத் திரைப்படத்தையும் சுவாரசியமாக நகர்த்துவது எளிதான காரியமல்ல. அதுவும் ஒரே சூழலுக்குள் கதாபாத்திரங்களை வைத்துக்கொண்டு பார்வையாளர்களின் கவனத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது இயக்குநருக்குச் சவாலான ஒன்று. மிக நன்றாகக் கையாண்டிருக்கிறார் பாலாஜி தரணீதரன்.

விஜய் சேதுபதியைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், பத்தா கதாபாத்திரத்தில் அவர் காட்டும் மாற்றங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. 'ஓவர் ஆக்டிங் உடம்புக்கு ஆகாது' என்பதுபோல, தேவையான இடங்களில் மட்டும் அளவாக நடித்து நன்றாக ஸ்கோர் செய்திருக்கிறார் பிக்பாஸ்! ஆரம்பத்தில் எதிரில் இருப்பவர்களை அச்சுறுத்தும் உடல்மொழி, குரல், பார்வை என ஒரு ரவுடிக்கான அத்தனை அம்சங்களையும் இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார். ஆனால் சூழ்நிலை அவரை வேறொரு நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும்போது, அந்தப் பந்தாவெல்லாம் மெல்லக் கரைந்து, பயமும் இயலாமையும் வெளிப்படும் தருணங்களில் அவரது நடிப்பு இன்னும் அழுத்தமாகிறது. ஒரே மனிதனுக்குள் இருக்கும் அதிகார உணர்வு, பலவீனம், பாசம் என வெவ்வேறு பரிமாணங்களை அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் விஜய் சேதுபதி.

ஆனால், படத்தின் உண்மையான கதாநாயகன் என்றால் அது குண்டு பையன் சாய் பிருத்விராஜ்தான்! எத்தனை இயல்பான நடிப்பு! விஜய் சேதுபதி போன்ற அனுபவமிக்க நடிகருக்கு இணையாகக் காட்சிகளைத் தாங்கிச் செல்வது சாதாரண விஷயமல்ல. சிறுவனுக்கே உரிய குறும்புத்தனம், பயம், தயக்கம், புத்திசாலித்தனம் என ஒவ்வொரு உணர்வையும் மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக, பத்தாவுடன் அவர் பழகும் காட்சிகள் பல இடங்களில் சிரிக்கவும், சில இடங்களில் நெகிழவும் வைக்கின்றன. இருவருக்கும் இடையே உருவாகும் இந்த நடிப்புப் போட்டிதான் படத்தின் கூடுதல் பலம். துணிக்கடை காட்சிகள் எல்லாம் அழகு.

லிஜோமோல் ஜோஸ், பத்தாவின் மனைவியாகத் தன் கதாபாத்திரத்தைச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார். குடும்பத்துக்குள் இருக்கும் அன்பு, கோபம், ஏமாற்றம் ஆகியவற்றை இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார். மற்ற துணைக் கதாபாத்திரங்களும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இடத்தில் சிறப்பாகப் பங்களித்திருக்கின்றன.

சாய் அப்யங்கரின் காட்சிகளின் மனநிலைக்கு ஏற்ற இசை படத்தின் ஓட்டத்திற்குத் துணையாக இருக்கிறது.

குறைகள் இல்லாமல் இல்லை. சில காட்சிகள் இன்னும் சுருக்கமாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் அமைந்திருக்கலாம். சில திருப்பங்களையும் முன்கூட்டியே கணிக்க முடிகிறது. இருப்பினும், கதையின் அடிப்படையான சுவாரசியமும் நடிகர்களின் பங்களிப்பும் இந்தக் குறைகளை ஓரளவு மறக்கச் செய்கின்றன.

படம் முடிந்த பிறகும் மனதில் நிற்பது ஒரு சின்ன விஷயம். ஒருவரைப் பற்றிய நமது மதிப்பீடு பெரும்பாலும் அவருடைய வெளித்தோற்றத்தையும் நடத்தையையும் வைத்துத்தான் அமைகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு மனிதருக்குள்ளும் நாம் அறியாத ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது. ஊரையே பயமுறுத்தும் ஒருவனுக்கும் ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது. அவனுக்கும் பாசம், ஏக்கம், பயம், இழப்பு எனப் பல உணர்வுகள் இருக்கின்றன. அதிகாரத்தையும் பலத்தையும் மட்டுமே நம்பி வாழும் ஒருவனை, எதிர்பாராத ஒரு சூழல் அவனுக்கே அவனைப் புதிதாக அறிமுகப்படுத்துகிறது.

மொத்தத்தில், 'பத்தா' வழக்கமான ரவுடிப் படங்களின் வரிசையில் இன்னொன்றாக நின்றுவிடாமல், சிரிக்கவும், ரசிக்கவும், சில இடங்களில் மனம் நெகிழவும் வைக்கும் ஒரு வித்தியாசமான திரைப்படம். விஜய் சேதுபதியின் அளவான நடிப்பும், சிறுவன் சாய் பிருத்விராஜின் அற்புதமான பங்களிப்பும் படத்தைத் தாங்கி நிற்கின்றன. பெரிய கதையோ, பிரம்மாண்டமான களமோ இல்லாமல், ஒரு சின்ன முடிச்சை வைத்துக்கொண்டு அழகான மனிதக் கதையைச் சொல்ல முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது 'பத்தா'.

சில படங்களைப் பார்த்துவிட்டு மறந்துவிடுவோம். சில படங்களைப் பார்த்த பிறகு, 'அட, இப்படியும்கூட யோசிக்கலாமே!' என்று நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தும். அந்த இரண்டாவது வகையில் எனக்கு 'பத்தா' இடம்பிடித்துவிட்டது!

டோரதி

பொழுதுபோக்காக மட்டுமில்லாமல் சமூக அவலத்தையும் பேசும் சில படங்களில் 'டோரதி'யும் ஒன்று. சமூகத்தின் பார்வைக்கு அப்பால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை, நம் கண்முன்னே நடக்கும் அவலங்களை, கண்டும் காணாமல் கடந்து செல்லும் விஷயங்களைப் பேசும் பொழுது சற்றே சிந்திக்க வைக்கும். அப்படித்தான் இந்தப் படமும் செய்கிறது.

நாம் பிறந்து வளர்ந்த சமூகமும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள சமூகமும் வெவ்வேறு. நம்மிடையே வாழும் மனிதர்கள் வாழ்க்கையில் சாதியப் பாகுபாடு, ஆணாதிக்கம், குடும்ப கௌரவம் போன்றவை பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. அதைத்தான் இந்தப் படத்தின் கதைக்களமாக இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்புராஜ் திறம்பட கையாண்டுள்ளார்.

சிறுவயது நண்பர்களான கார்த்தி, சுப்பு ஆகியோரின் வாழ்க்கை வழியாக, சமூகம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் ஆண்மை பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளையும், அவற்றிலிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒருவரைச் சமூகம் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறது என்பதையும் இப்படம் பேசுகிறது. ஆண் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும், அழக்கூடாது, குடும்பத்தின் கௌரவத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும், சமூகத்தின் விதிகளுக்கு அடங்கியே வாழ வேண்டும், பெண் என்பவளைத் தூக்கிப் போட்டு மிதிக்கலாம், கொலை கூட செய்யலாம், பெண்ணை அடிமையாக வைத்திருப்பதில் இருக்கிறது ஆணுக்கு அழகு போன்ற கட்டமைப்புகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் ஒருவரின் தனிப்பட்ட உணர்வுகளையும் அடையாளத்தையும் ஒடுக்கும்போது ஏற்படும் முரண்பாடுகளைப் படம் வெளிப்படுத்துகிறது. 

'டோரதி' போன்ற திரைப்படங்கள் சமூகத்தில் பேசத் தயங்கும் விஷயங்களைப் பொதுவெளிக்குக் கொண்டுவரும்போது, அவை விவாதங்களை உருவாக்குகின்றன. ஆனால், ஒரு திரைப்படம் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அதன் திரைக்கதையுடன் முடிந்துவிடக் கூடாது. திரையில் காட்டப்படும் மனிதர்களைப் பற்றிய நமது பார்வையிலும் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். அவர்களுக்குரிய அங்கீகாரத்தை வழங்க வேண்டும். கயிற்றின் மேல் நடப்பது போன்ற கதைக்களத்தை மிகத் திறமையாக கையாண்ட விதத்தில் இயக்குநரைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். 

தாய்மொழியில் பேசி நடித்ததாலோ என்னவோ கீர்த்தி சுரேஷ் மிக இயல்பாக நடித்திருந்தார். சனந்த், ரிஷிகாந்த் இருவரின் நடிப்பும் பாராட்டுக்குரியது. அதிலும் பெண்மையை வெளிப்படுத்தும் இடத்தில் சனந்த் நன்கு நடித்திருக்கிறார். மதுரையைச் சுற்றி படமாக்கிய இடங்கள் அழகர்கோவில், அரிட்டாபட்டி கிராமத்தையும் அதுவும் கீழக்குயில்குடி சமணர் மலை, அரசமரங்கள் அங்கு சென்று வந்த நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டது. 

இசைஞானி இசையமைத்ததாலோ என்னவோ நடுநடுவே வரும் அவருடைய பழைய திரையிசைப் பாடல்களைக் கேட்க சுகம். கல்யாண விருந்து பாடலை "ஆகா, ஓகோ" என்றார்கள்???!!! 

துள்ளி எழுந்தது பாட்டு சின்னகுயிலிசைக் கேட்டு... எங்கோ கேட்கிறது எனக்கு😍😍😍

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில்

18 வருடங்களுக்குப் பிறகு மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவிலில் கும்பாபிஷேகம் நடைபெற உள்ளது. கடந்த டிசம்பர் மாதம் ஊருக்குச் சென்றிருந்த பொழுது கோபுர வேலைகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன. அப்பாடா! கோபுரங்களில் உடைந்திருந்த சிலைகளுக்கு விமோசனம் கிடைத்து விட்டது என்று மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.

"காக்கைக்குத் தன் குஞ்சு பொன்குஞ்சு" என்பதைப் போல ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பிறந்த ஊர் பற்றின பெருமை இருக்கும். என்ன? மதுரை மக்களுக்கு அது கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருக்கும். கோவிலின் அருகாமையில் வளர்ந்து நினைத்த நேரத்தில் சென்று வந்த கோவில். மதுரை அழகியின் தரிசனத்திற்கு அத்தனை ஈர்ப்பு உண்டு. இன்று நினைத்தாலும் அப்பா, அம்மா, பாட்டி, பெரியம்மாவுடன் சென்று வந்த இனிமையான நாட்கள், கோவில் திருவிழாக்கள் என்று அனைத்தும் கண்முன்னே விரிகிறது. மனம் முழுவதும் மதுரையில் இருக்க, மீண்டும் ஒருமுறை 'மதுரை மீனாட்சியம்மன் திருக்கோவில் - வரலாறும் வழிபாடும்' புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆசிரியர் ப.சரவணன் எழுதியவற்றையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

நகரின் நடுவே அமைந்திருக்கும் 'திருவாலவாய் கோவில்' என்று புராணகாலத்தில் அழைக்கப்பட்ட கோவிலைச் சுற்றித் தான் நகரமே அமைந்துள்ளது. தஞ்சை பெரிய கோவிலுக்கு முன்பே கட்டப்பட்ட இக்கோவில் இஸ்லாமிய கொடுங்கோலர்களின் படையெடுப்பின் போது பூட்டிவைக்கப்பட்டுக் கிட்டத்தட்ட அரைநூற்றாண்டுகளுக்கு மேல் பூஜைகள் ஏதும் நடைபெறாமல் இருந்தது வரலாறு. பின்பு மதுரையை ஆண்ட மன்னர்களால் விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டு இன்று நாம் காணும் கோவிலாக வானுயர ஓங்கி வளர்ந்து நிற்கிறது.

64 சிவதலங்களில் காசி, காளஹஸ்தி, சிதம்பரத்திற்கு அடுத்து நான்காவதாகச் சிறப்பு பெற்றிருக்கும் தலம். அம்பிகையின் 51 சக்தி பீடங்களில் 'ராஜமாதங்கி சியாமளா பீடம்' என்றழைக்கப்படும் இக்கோவிலை 'அங்கயற்கண்ணி தன்னொடு அமர்ந்த ஆலவாய்' என்று தேவார பதிகங்களில் திருஞானசம்பந்தர் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதனால் அக்காலத்தில் சொக்கனும் சொக்கியும் ஒரே சந்நிதியில் இருந்திருக்க வேண்டும். பிற்காலத்தில் தான் தனித்தனி சந்நிதிகள் கட்டப்பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இக்கோவிலின் தனிச்சிறப்பே பிரம்மாண்ட நான்கு கோபுரங்கள் தான். அதுவும் தெற்கு கோபுரம் காண்போரை வசீகரிக்கும் அளவில் சிற்பங்களைக் கொண்டது. இக்கோவிலில் சுதைச்சிற்பங்கள் நீங்கலாக 33,000 சிற்பங்கள் இருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார் புத்தக ஆசிரியர்.

திசைக்கு ஒரு கோவில் இருக்கலாம். ஆனால் நான்கு திசைகளிலிருந்தும் ஒரு கோவிலுக்குச் சென்று வரமுடியும் என்றால் அது மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் தான். இங்கு சித்திரையில் முடிசூட்டி ஆடி வரை அம்மனின் ஆட்சியும் ஆவணி முதல் எட்டு மாதங்களுக்கு சொக்கரின் ஆட்சியும் நடைபெறுகிறது என்பது ஐதீகம்.

ஒரு கோவில் மலை மீது கட்டப்பட்டிருந்தால் அதற்கு 'பெருங்கோவில்' என்று பெயர். உயரமான மேடையின் மீது கட்டப்பட்டால் அது 'மாடக்கோவில்'. தேர் வடிவில் கட்டப்பட்டால் அது 'கரக்கோவில்'. கொடிகள் சூழக் கட்டப்பட்டால் அதற்கு 'கொகுடிக்கோவில்' என்று பெயர். வெறும் மரத்தால் மட்டும் கட்டப்பட்ட கோவிலை 'ஞாழற்கோவில்' என்பர். ஆலமரத்தடியில் அமைக்கப்பட்ட கோவிலை 'ஆலக்கோவில்' என்பர். கோவிலைப் பழுதுபார்க்கும் போது அமைக்கப்படும் பாலாலயத்தை 'இளங்கோவில்' என்பர். கோவில் விமானம் மணிவடிவில் அமையப் பெற்றால் அது 'மணிக்கோவில்'.

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவிலின் விமானம் 'மணி' போன்ற அமைப்பினைக் கொண்டதால் மணிக்கோவில் வகையைச் சார்ந்தது. அதனால்தான் திருஞானசம்பந்தர் 'கோபுரம் சூழ் மணிக்கோவில்' என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

"வட இந்தியாவில் முகலாயர் காலத்து அரண்மனைகளும் கோட்டைகளுமே இந்தியாவின் சுற்றலாத் தலங்களாக உள்ளன. ஆனால் தென்னிந்தியாவில் அதற்கு இணையான பிரம்மாண்டமும் கண்டறியப்படாத வரலாறுகளும் உள்ளன. மிக அதிகமான கோவில்களும் கலாச்சார பெருமைகளும் தமிழகத்தில் நிறைந்துள்ளது. அதுவும் மதுரையில் மீனாட்சி அம்மன் கோவில் பரந்து விரிந்துள்ளது" என்று மதுரைக்கோவிலைப் பற்றி 2016ம் ஆண்டில் நியூயார்க் டைம்ஸ் சுற்றுலா செல்ல சிறந்த இடங்களில் ஒன்றாக மதுரையையும் இணைத்துள்ளது சிறப்பு. நம்முடைய கோவில்களைப் பற்றின சிறப்பை வெளிநாட்டுக்காரன் அங்கீகாரம் செய்ய வேண்டியிருப்பது எத்தனை கொடுமை?

"கோவில் நகரம்" என்ற பெருமைபெற்ற மதுரையை குப்பைகள் நரகமாக மாற்றிய மதுரை மக்களே! இனி குப்பைகளற்ற நகரமாக காக்க வேண்டிய பெரும் பொறுப்பு மக்களுக்கும் மாநகராட்சிக்கும் உள்ளது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அதற்காக உழைக்கும் மக்களைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

செப்டம்பர் 17,2026 அன்று மகா கும்பாபிஷேகம் நடைபெற உள்ளது. அதுவரையில் இந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில குறிப்புகளையும் என்னுடைய அனுபவத்துடன் எழுதுவதாக உத்தேசம். பாடல் பெற்ற தலம். 'ஆலவாய் பதிகம்' என்று திருஞானசம்பந்தர் இக்கோவிலின் அருமை, பெருமையைப் பற்றி விரிவாகப் பாடியுள்ளார். சொக்கனும், சொக்கியும் அரசாளும் மதுரையைப் பற்றி எழுதாமல் இருக்க முடியுமா?

லேபர் டே

செப்டம்பர் மாதத்தின் முதல் திங்கட்கிழமை அமெரிக்காவில் 'லேபர் டே' விடுமுறை நாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. நியூயார்க்கில் பள்ளி திறப்பதற்கு முன்பான விடுமுறை என்பதால் மாணவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உற்சாகமான நாள். அதுவுமன்றி நீண்ட வார இறுதி என்பதால் குடும்பத்துடன் பார்பிக்யூ, நண்பர்களுடன் சந்திப்பு, சிறிய சுற்றுலா என்று கோடைகாலத்தின் கடைசி நாட்களை அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சியான நாட்கள். கடைகளில் அதிரடி தள்ளுபடிகள் இருப்பதால் கூட்டம் நிறைய மால்களும் கலகலக்கும். திங்கட்கிழமை விடுமுறை என்றால், சனி, ஞாயிறு ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து தொழிலாளர்களுக்கு மூன்று நாள் நீண்ட வார இறுதி கிடைக்கும். அதனால் குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிடவும், ஓய்வெடுக்கவும், விழாக்களில் கலந்து கொள்ளவும் முடியும். இன்று மூன்று நாள் weekend என்பது மிகவும் சாதாரணமானதாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்தக் காலத்தில் அது தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தின் அடையாளமாக இருந்தது. குறைந்த ஊதியம் பெற்று தினமும் பத்து, பன்னிரண்டு மணி நேரம் பாதுகாப்பற்ற தொழிற்சாலைகளில் தொழிலாளர்கள் அன்று வேலை செய்தனர். குழந்தைகள்கூட தொழில்களில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். அப்பொழுது தங்களுடைய உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுத்த தொழிலாளர்கள் பல்வேறு எதிர்ப்புகளையும் போராட்டங்களையும் சந்தித்தனர். அந்த நீண்ட போராட்டங்களின் நினைவாகவும், அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத்தையும் சமூகத்தையும் கட்டியெழுப்பிய உழைக்கும் மக்களுக்கு மரியாதை செலுத்தும் நாளாகவும் உருவானதுதான் Labor Day.

ஒரு நாட்டின் வரலாற்றைப் படிக்கும்போது, அதன் அதிபர்கள், அரசியல்வாதிகள், போர் வீரர்கள், தொழிலதிபர்கள், கண்டுபிடிப்பாளர்கள் ஆகியோரின் பெயர்களைத்தான் நாம் அதிகமாகக் கேட்கிறோம். ஆனால் ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியின் அடித்தளத்தில் இருப்பவர்கள் யார் என்று பார்த்தால் ரயில் பாதை அமைத்த தொழிலாளி, சுரங்கத்தில் இறங்கிய மனிதர், தொழிற்சாலையில் இயந்திரம் இயக்கியவர், நிலத்தில் உழைத்த விவசாயி, சாலைகளையும் பாலங்களையும் கட்டிய கட்டுமானத் தொழிலாளி, பள்ளியில் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியர், மருத்துவமனையில் இரவு பகலாக பணியாற்றிய செவிலியர், பொருட்களை நாட்டின் ஒரு முனையிலிருந்து இன்னொரு முனைக்குக் கொண்டு சென்ற கனரக வாகன ஓட்டுநர், உணவகத்தில் வாடிக்கையாளர்களுக்குச் சேவையாற்றும் ஊழியர், இன்று கணினி முன் அமர்ந்து புதிய தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்கும் software engineer என்று பலரும் இலைமறைகாயாக இருப்பதைக் கவனிக்கத் தவறுகிறோம்.

அவர்களுடைய உழைப்பை நினைவுகூர்வதற்காகவே ஒரு நாள் ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் Labor Day-ன் அடிப்படை.

19ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்கா வேகமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. தொழிற்சாலைகள் பெருகின. ரயில்வே நாடு முழுவதும் விரிந்தது. சுரங்கங்கள் செயல்பட்டன. உற்பத்தித் தொழில்கள் வேகமாக வளர்ந்தன. அமெரிக்கா ஒரு பெரிய தொழில்துறை சக்தியாக உருவெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுது ஆறு நாட்கள் வேலையும் நீண்ட வேலை நேரமும் சாதாரணமாக இருந்தது. ஊதியமும் பணியிடப் பாதுகாப்பும் குறைவு. அப்போது "வேலைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சமநிலை" என்ற கருத்து பெரும்பாலும் கனவாகவே இருந்தது. இதனால் தொழிலாளர்கள் ஒன்றிணையத் தொடங்கி தொழிற்சங்கங்கள் உருவாகின.

அவர்களின் கோரிக்கைகளில் முக்கியமான ஒன்று, 8 மணி நேர வேலை. எட்டு மணி நேரம் ஓய்வு. மீதமுள்ள எட்டு மணி நேரம் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு. ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையும் வேலைக்காக மட்டுமே இருக்கக் கூடாது என்ற இந்த எண்ணம் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் மிக முக்கியமான கோரிக்கைகளில் ஒன்றாக மாறியது.

செப்டம்பர் 5, 1882 அன்று Central Labor Union ஏற்பாடு செய்த நிகழ்வில் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களும் பொதுமக்களும் ஒன்று திரண்டு அணிவகுத்துச் சென்றனர். கொடிகள், பதாகைகள், இசைக்குழுக்கள், தொழிற்சங்க அடையாளங்கள், உரைகள் என்று நியூயார்க் நகரின் தெருக்கள், "உழைக்கும் மனிதர்களுக்கும் இந்த நாட்டில் ஒரு குரல் இருக்கிறது" என்று தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய சமூக வலிமையையும் ஒற்றுமையையும் வெளிப்படுத்திய நாள். அதுவே அமெரிக்காவின் முதல் 'தொழிலாளர் தின'மாக கருதப்படுகிறது.

1882ல் நியூயார்க் நகரில் தொடங்கிய இந்த இயக்கம் மெதுவாக மற்ற மாநிலங்களுக்கும் பரவியது. 1887-ல் ஆரிகன், லேபர் டே-ஐ அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரித்த முதல் மாநிலமாகியது. பின்னர் பல மாநிலங்கள் இதைப் பின்பற்றின. இறுதியில் 1894-ல் அமெரிக்க காங்கிரஸ் செப்டம்பர் மாதத்தின் முதல் திங்கட்கிழமையைத் தேசிய விடுமுறையாக அங்கீகரித்தது. அதிபர் குரோவர் கிளீவ்லேண்ட் அதற்கான சட்டத்தில் கையெழுத்திட்டார்.

இவ்வாறு ஒரு நகரத்தின் தொழிலாளர் பேரணியாக தொழிலாளர்கள் தொடங்கிய ஒரு நாள் அமெரிக்காவின் தேசிய விடுமுறையாக, அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நாளாகியது. ஒரு காலத்தில் தொழிலாளர் உரிமைகளுக்காக நடைபெற்ற பேரணி, இன்று பல குடும்பங்களுக்கு ஓய்வு மற்றும் மகிழ்ச்சியின் நாளாக மாறிவிட்டது. அதனால் இன்றைய Labor Dayல் வரலாறும், ஓய்வும், குடும்பமும், வணிகமும், பொழுதுபோக்கும் ஒன்றாகக் கலந்துவிட்டன.

'Labor Day'க்குப் பிறகு வெள்ளை நிற ஆடை அணியக்கூடாது! இப்படி ஒரு வழக்கம் இருப்பதைத் தெரிந்து கொண்ட பொழுது ஆச்சரியமாக இருந்தது! கோடைகாலத்துடன் தொடர்புடைய வெள்ளை நிற ஆடைகளை Labor Dayக்குப் பிறகு அணிவது நாகரிகமல்ல என்று கருதப்பட்டது. இன்றைய தலைமுறை இதைக் கட்டாய விதியாகக் கருதுவதில்லை. ஆனால் அந்தப் பழைய வழக்கம் இன்னும் அமெரிக்கக் கலாச்சாரத்தில் ஒரு சுவாரஸ்யமான குறிப்பாகத் தொடர்கிறது.

ஆக, தொழிலாளர் தினம் என்பது "வேலைக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை" என்ற நாளாக மட்டும் உருவாக்கப்படவில்லை. அதன் அடிப்படை நோக்கம், உழைக்கும் மக்களின் பங்களிப்பை அங்கீகரிப்பது. ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் என்பது பெரிய நிறுவனங்களாலும் பங்குச் சந்தையாலும் மட்டும் உருவாகவில்லை. அதன் பின்னால் கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பு இருக்கிறது என்பதை நினைவூட்டும் நாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

இந்த ஆண்டு Labor Day-க்கு ஒரு கூடுதல் வரலாற்றுச் சிறப்பு இருக்கிறது. 2026ல் அமெரிக்கா தனது 250-வது ஆண்டு நிறைவைக் கொண்டாடும் வேளையில் தனது 250 ஆண்டுக்கால பயணத்தின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் எண்ணற்ற சாதாரண மனிதர்களின் வியர்வையும் உழைப்பும் கலந்திருப்பதை நினைவுபடுத்தும் விதமாக அமெரிக்க Department of Labor, "Freedom250: Celebrating the American Worker" என்ற முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளது.

ஆக, Labor Day என்பது வெறும் மூன்று நாள் விடுமுறை அல்ல. உழைப்பின் மதிப்பு, உழைப்பவரின் கண்ணியம், இவை எந்த நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கும் அடித்தளங்கள். உழைக்கும் ஒவ்வொரு கரத்திற்கும் நன்றியும் மரியாதையும்!

Happy Labor Day!

கண்ணுக்குத் தெரியாத AI முத்திரை: நம்பகத்தன்மைக்கான தீர்வா, புதிய பிரச்சினையா?

கண்ணுக்குத் தெரியாத AI முத்திரை: நம்பகத்தன்மைக்கான தீர்வா, புதிய பிரச்சினையா? – சொல்வனம் | இதழ் 373 | 23 ஆக 2026

“உள்ளங்கையில் உலகம். நுனிவிரலில் தகவல்கள்” என இணைய உலகின் வருகைக்குப் பின் தரவுகளுக்குக் குறைவில்லை. ஆனால், பெறப்பட்ட தகவல்களின் உண்மைத்தன்மையைச் சரிபார்க்க வேண்டியிருந்தது. பின்பு, சமூக வலைத்தளங்களின் வரவில் யார் எழுதிய பதிவை யார் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள் என்று தெரியாத அளவிற்கு அடுத்தவர் கருத்துக்களை, படங்களைத் திருடும் ஒரு மர்ம உலகம் தோன்றியது. மெய்யோ, பொய்யோ யார் வேண்டுமானாலும் ஒரு செய்தியை, புகைப்படத்தை, காணொளியைப் பகிரலாம், வெளியிடலாம் என்ற நிலையில், கண்ணால் பார்ப்பதும் பொய். காதால் கேட்பதும் பொய். எதையும் நம்பாமல் தீர விசாரிப்பதே மெய் என்று factcheck செய்யும் நிலைக்கு ஆளானோம்.

இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு உலகில், ஒரு பதிவை எழுதியது, படத்தை எடுத்தது, ஓவியத்தை வரைந்தது மனிதர்களா அல்லது செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளா என்று குழம்பிப் போய் நிற்கிறது சமூகம்.

சமீபத்தில் கல்லூரிப் பேராசிரிய நண்பர் ஒருவர், “இந்த தலைமுறை மாணவர்கள் பெரும்பாலோர் பாடங்களுக்கான திறந்த புத்தக தேர்வாகட்டும், அசைன்மெண்ட் ஆகட்டும் அப்படியே chatgptல் போட்டு அதை ஒருமுறை கூட வாசித்துப் பார்க்காமல் சமர்ப்பிக்கிறார்கள். பார்த்தவுடன் தெரிந்து விடுகிறது இது அவர்கள் எழுதியது அல்ல என்று. தவறுகள் ஏதும் இல்லாததால் முழு மதிப்பெண்கள் கொடுத்தே ஆக வேண்டும். உண்மையில் படித்து எழுதிய மாணவனுக்குச் செய்யும் துரோகம் இது. தவறு என்றாலும் எங்களால் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை. AIன் வரவினால் மாணவர் சமுதாயம் சீரழிந்து கொண்டிருக்கிறது” என்று வருத்தமாகக் கூறினார். இப்படி மொத்தமாக AIன் மேல் பழியைப் போட முடியுமா என்ற கேள்வி தான் தற்பொழுது பேசுபொருளாகி இருக்கிறது.

 
ஏஐ உருவாக்கிய போலியான காணொளியையோ, ஒருவர் சொல்லாததைச் சொன்னதாகக் காட்டும் காணொலியையோ உண்மை என்று மக்கள் நம்பினால் அதன் விளைவுகள் பேராபத்தில்தான் முடியும். இது ஒருவித மோசடியும் கூட!

அதனால் தான் AI வெளியிட்டதா அல்லது மனிதர்களின் வேலையா என்ற வெளிப்படைத்தன்மை தேவை என்று கருதிய ஐரோப்பிய ஒன்றியம், தனது ‘AI Act’ல் அதற்கான விதிமுறைகளைக் கொண்டு வந்துள்ளது. அதாவது, AI உருவாக்கிய அல்லது மாற்றிய உள்ளடக்கங்கள்(Contents) அடையாளம் காணக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும் என்ற transparency விதியை கட்டயாமாக்கியுள்ளது. உடனே Google, OpenAI, Meta போன்ற நிறுவனங்கள் “AI-generated images, content” என்று உள்ளடக்கங்களுக்கு(content) அடையாளம் வழங்கும் தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்கி அதைப் படங்கள், பதிவுகளில் நாம் பார்க்கவும் முடிகிறது.

OpenAIன் ChatGPT போன்ற ‘கிளாட்'(Claude), ஆன்த்ராபிக் நிறுவனத்தின் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்பு ஆகும். உரைகளை எழுத, மொழிபெயர்க்க, இலக்கணப் பிழைகள் இன்றி மேம்படுத்த, தொகுத்து வழங்க, மென்பொருட்கள், கணினி நிரலாக்க மொழியில் எழுத என்று மனிதர்களை மிஞ்சும் வகையில் செயல்படும் ஒரு ‘Generative AI System’. பலராலும் இன்று பயன்படுத்தப்படுகிறது. மற்ற போட்டி நிறுவனங்கள் இது AIஆல் உருவாக்கப்பட்ட உரை, படங்கள் என்று வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்கும் அதே வேளையில் ஆன்த்ராபிக் நிறுவனமோ தங்களுடைய ‘கிளாட் மாதிரி'(Model)யில் கண்ணுக்குத் தெரியாத, machine-readable watermark ஒன்றைச் சேர்க்கும் அணுகுமுறையை தற்பொழுது அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. அது தான் ‘AI watermarking’.

“Watermark”, நமக்கு ஏற்கனவே பரிச்சயமான வார்த்தை தான். உதாரணமாக, பணத்தாளை வெளிச்சத்தில் பார்த்தால் அதற்குள் இருக்கும் சில அடையாளங்கள், ஒரு புகைப்படத்தின் மீது இருக்கும் புகைப்படக்காரரின் பெயர் போன்றவை ஆகும். ஒரு ஆவணம் உண்மையானதா? போலியா? அதன் மூலத்தை அடையாளம் காண முடியுமா என்பதற்கு இத்தகைய குறியீடுகள் பயன்படுகின்றன.

இன்று இணையத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவால் உருவாக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள், காணொளிகள், கட்டுரைகள் பெருமளவில் பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது. மனிதர்கள் எடுத்த புகைப்படங்களைப் போலவே தத்ரூபமாக, உண்மையாகவே நடந்த நிகழ்வுகளைப் போல காணொளிகள், அச்சு அசலாக ஒருவர் பேசுவதைப் போலவே காணொலிகள் என்று பல போலியான தகவல்களால் புதிய சிக்கல்கள் உருவாகிக்கொண்டே வருகின்றன. அதனால் ஒரு ‘கண்டெண்ட்’ உண்மையானதா என்பதோடு, அது எங்கிருந்து வந்தது என்பதையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

அதற்கான ஒரு முயற்சிதான் ஆன்த்ராபிக்கின் ‘AI watermarking’.

உள்ளடக்கத்தைத் தயாரிக்கும் பொழுதே வார்த்தைகளை வடிவமைக்கும் முறையைக் கொண்டு ஒரு குறியீட்டை/முத்திரையை அதற்குள் கிளாட் பதித்து விடுவதால் படிப்பவர்களால் கண்டுபிடிக்க இயலாது. உரையை ஆய்வு செய்யும் ஒரு சிறப்பு தொழில்நுட்பத்தால் மட்டுமே அந்த குறியீட்டைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். அதனால் இதை ஒரு வகையில் “டிஜிட்டல் கைரேகை” என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு கதையோ, கட்டுரையோ, மென்பொருளோ கிளாட் மூலம் எழுதப்பட்டதா என்று கண்டறிவதே இதன் நோக்கம் என்றாலும் கிளாட் ‘பயன்படுத்தப்பட்டது’ என்பதற்கும் கிளாட் ‘எழுதியது’ என்பதற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை எப்படி கண்டறிவது என்பது தான் சமீபத்தில் தீவிர விவாதத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளது.

ஒரு மாணவர் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைக்குத் தேவையான ஆராய்ச்சிகளைச் செய்து, தரவுகளைச் சேர்த்து எழுதிய கட்டுரையை கிளாட் மூலம் மேம்படுத்தியிருக்கலாம். இறுதியில் அதில் பதிந்திருக்கும் குறியீட்டின் மூலம் “இந்தக் கட்டுரையை Claude எழுதியது” என்று முடிவு செய்ய முடியுமா?

ஆக, ‘Watermark’ ஒரு ஆதாரத்தை வழங்கினாலும் ஆரம்பக் கருத்து யாருடையது? யார் முதலில் எழுதியது, AI எவ்வளவு மாற்றியது, மனிதனின் பங்களிப்பு எவ்வளவு? என்பதைத் தனியாகச் சொல்ல முடியாது. இங்கேதான் AI-generated மற்றும் AI-assisted என்ற இரண்டு சொற்களுக்கு இடையிலான வித்தியாசம் முக்கியமாகிறது.

AI-generated – AI பெரும்பகுதியை உருவாக்கியது.

AI-assisted – மனிதர் உருவாக்கிய பணியில் AI உதவியது.

AI-edited – மனிதர் எழுதியதை AI திருத்தியது.

AI-translated – மனிதர் எழுதியதை AI மொழிபெயர்த்தது.

AI-summarized – ஏற்கனவே உள்ள உள்ளடக்கத்தை AI சுருக்கியது.

இவை அனைத்தையும் “AI-generated” என்ற ஒரே அடைமொழிக்குள் குறிப்பிடுவது நியாயமற்றது.

இதுதான் watermark-ன் மிகப்பெரிய வரம்பு. ஒரு மனிதனின் உழைப்பின் மூலம் உருவான ஒன்றை கிளாட்-ஐ பயன்படுத்தியதன் மூலம் AI-generated என்று தவறாக மதிப்பிடப்பட்டுவிடுமோ என்பது தான் ஆன்த்ராபிக்கின் watermark-ஐப் பற்றிய உண்மையான கவலை.

ஆன்த்ராபிக் தனது வாட்டர்மார்க்கிங் நடவடிக்கையை EU AI Actன் வெளிப்படைத்தன்மையை நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு பகுதியாக விளக்கியுள்ளது. சட்டம் ஐரோப்பாவுக்கானது என்றாலும் தனது புதிய குறியீட்டு அணுகுமுறையை ஆகஸ்ட் 2026ல் உலகளவில் அறிமுகப்படுத்தியது. August 2, 2026 அல்லது அதற்குப் பிறகு வெளியிடப்படும் புதிய கிளாட் மாதிரிகள் (Claude models) இந்த வாட்டர்மார்க் தொழில்நுட்பத்துடன் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன. பழைய கிளாட் மாதிரிகளிலும் குறியீட்டு தொழில்நுட்பத்தைச் சேர்க்கும் பணியில் இருப்பதாக இந்நிறுவனம் கூறியுள்ளது. அதனால் இது என்றோ ஒருநாள் எதிர்காலத்தில் வரக்கூடிய தொழில்நுட்பம் அல்ல. தற்பொழுது நடைமுறைக்கு வரத் தொடங்கியுள்ள புதிய தொழில்நுட்பம். மேலும் இதை ஒரு குறிப்பிட்ட app-க்கு மட்டும் என கட்டுப்படுத்தவில்லை. இதில் ஒரு தனிப்பட்ட நபரைப் பற்றின தகவல்கள் சேமிக்கப்படவில்லை என்பதால் ‘பிரைவசி’ பிரச்சினைகள் கிடையாது. ஆனால்,  ஒருவர் AI பயன்படுத்தியதை மறைக்க விரும்பினால், உரையை வேறு மாதிரிகளின்(AI Models) மூலம் மாற்றுமுறையில் எழுதி குறியீட்டை நீக்கிவிட முடியும் என்பதால்தான் இது ஐரோப்பிய சட்டத்தைத் தாண்டிய ஒரு உலகளாவிய தொழில்நுட்ப பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ளது.

சரி, வாட்டர்மார்க் இருந்தால் தானே பிரச்சினை. அதை நீக்கி விட்டால் யாருக்கும் சந்தேகம் வராதே என்று குறுக்குவழியில் யோசிக்கும் மனிதர்களும் இருப்பார்கள் அல்லவா? அவர்களுக்காகவும் புதிய தொழில்நுட்பம் ஒன்றை உருவாக்க நிறுவனங்கள் இந்நேரத்திற்கு முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கும். அந்த தொழில்நுட்ப ஆராய்ச்சியிலும் இந்நிறுவனம் ஈடுபட்டுள்ளது. அப்படியிருக்க, இந்தக் குறியீடு அவசியமா என்று கேட்டால் அவசியம் தான். AI watermark கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் AI உடன் வாழப் போகும் மனித சமூகம் தன்னுடைய புதிய விதிகளை எப்படி உருவாக்கப் போகிறது என்ற கேள்வி மட்டும் மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

இனி மனித படைப்பாற்றல், அதன் நம்பகத்தன்மை, ஆசிரியத்துவம் போன்றவற்றிற்கு இந்த குறியீட்டின் மூலம் ஒரு தடயமோ, எச்சரிக்கையோ கொடுக்கலாம். சட்டம், உள்ளடக்கங்களின் வெளிப்படைத்தன்மையைக் கட்டாயப்படுத்தலாம். ஆனால் எந்த watermark-ம் “இந்தப் படைப்பில் உண்மையில் மனிதன் என்ன செய்தான்? AI-ன் உதவி எவ்வளவு? “போன்ற கேள்விகளுக்கு முழுமையான பதிலைத் தர முடியாது என்பதே நிதர்சனம். அதுதான் AI உலகத்தின் அடுத்த பெரிய கேள்வியாகத் தொக்கி நிற்கிறது.

ஆக, Claude watermark இருந்தால் கிளாட் எழுதியது என்று பொருளல்ல. அந்த உள்ளடக்கத்தை உருவாக்குவதில் அதனுடைய பங்கு இருந்திருக்கலாம் என்பதைக் கண்டறிய உதவும் ஒரு தொழில்நுட்பத் தடயம். அவ்வளவு தான்.

அந்தத் தடயத்தை வைத்து என்ன முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்பது மனிதர்களாகிய நம் கைகளில் தான் இருக்கிறது. அதற்கு நமக்குத் தேவையான அறிவும் பொறுப்பும் இருக்கிறதா?

இயற்கையின் சீற்றம்

சமீப காலத்தில் உலகெங்கிலும் 'cloud burst' எனும் இயற்கை மாற்றத்தால் திடீரென மழைப்பொழிவு ஏற்பட்டு ஆறுகளில், நதிகளில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து, வழியில் தென்படும் எல்லாவற்றையும் அடித்துக் கொண்டு ஓடுவதைக் காணொளியில் காண நேரிடுகிறது. அப்படி ஒரு அனுபவம் யமுனோத்ரி சென்று திரும்புகையில் எங்களுக்கும் ஏற்பட்டது. சில மணிநேரங்களில் பெரும் மழைப்பொழிவு ஏற்படப் போவதால் மக்களை மேடான பகுதிகளுக்குச் செல்லுமாறு வலியுறுத்திக் கொண்டே வந்த அவசர குறுஞ்செய்திகள் ஒருவித பயத்தை ஏற்படுத்தி நாங்களும் விரைந்து யமுனோத்ரியிலிருந்து கிளம்பினோம். நல்லவேளையாக தரிசனம் எல்லாம் முடித்து இறங்கும் வேளையில் தான் இப்படியொரு நிலை. 

வழியெங்கும் வாகன ஊர்வலம். தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று அனைவரும் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதி பார்கோட்டில் யமுனை ஆற்றங்கரையோரத்தில் இருந்தது. வந்து சேர்ந்த சில மணிநேரங்களில் மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு ஆவேசமாக அப்படி ஒரு மழை! வாழ்நாளில் இதுவரைப் பார்த்திராத காற்றின் வேகமும், மழைப்பொழிவும். 'ஜோ'வென்ற இரைச்சலுடன் யமுனை கரைபுரண்டு ஓட, கரையிலிருந்து முப்பது அடிக்குள் தான் நாங்கள் தங்கியிருந்தோம். இரவு முழுவதும் தொடர்ந்த பேய்மழையில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓட, மலைப்பாதைகளில் பிளவுகளும், பாறைகள் உருண்டோடி விழுந்து பாதைகளை அடைத்துக் கொண்டதால் யமுனோத்ரி கோவிலையும் அடுத்த சில நாட்களுக்கு மூடி விட்டார்கள். கண்முன்னே வெள்ள நீருடன் ஆக்ரோஷமாக செம்மண் நிறத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த யமுனை ஆற்றை என்றுமே மறக்கவே முடியாது. அப்படியொரு அனுபவம்! "இதெல்லாம் அரசியல்ல சாதாரணமப்பா" என்று கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள் உள்ளூர் மக்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் மழைக்காலத்தில் அவர்களுக்குப் பழக்கமான ஒன்றாகி விட்டிருக்கிறது!

இன்று காலையில் திபெத்-நேபாள எல்லையில் திடீரென பொங்கி வரும் ஆற்றின் நீரைக் கண்டதும் மேற்சொன்னவை தான் நினைவிற்கு வந்தன. ஆனால் எந்தவித முன்னறிவிப்பும் முன்னெச்சரிக்கையும் இன்றி நடந்த பேரழிவு இது. 

இரு நாட்களுக்கு முன்பு தான் 'தகதக'வென மின்னும் கைலாச மலையின் காலை தரிசனத்தையும் சத்குரு அவர்களுடன் அமர்ந்து மக்கள் தியானித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவுடன் நமக்கு எப்பொழுது அங்கு போகும் வாய்ப்பு கிடைக்குமோ என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். 

காலையில் பார்த்தால் இப்படியொரு அதிர்ச்சிகரமான செய்தி! எல்லைப் பகுதியில் ஏற்பட்ட திடீர் வெள்ளத்தால் வீடுகள், சாலைகள், பாலங்கள், வாகனங்கள் என வழியில் தென்பட்ட அனைத்தும் அடித்துச் செல்வதைப் பார்க்க பகீரென்றிருந்தது. இது சாதாரண வெள்ளம் அல்ல. இமயமலையின் உயரமான பகுதிகளில் ஏற்பட்ட பனிப்பாறைச் சரிவினால் உருவான மிகப்பெரிய திடீர் நீர்ப்பெருக்கு ஆடிய தாண்டவம் என்று ஆரம்பகட்ட அறிவியல் மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. 

திபெத் பகுதியில் இருந்து பெருமளவில் பனிக்கட்டி, பாறைகள், மண் ஆற்றுக்குள் சரிந்ததாகவும், அதனால் ஆற்றின் நீர்ப்பாதை திடீரென அடைபட்டு பின்னர் அந்தத் தடுப்பு உடைந்தபோது மிகப்பெரிய அளவில் நீரும் சேறும் கீழ்நோக்கிப் பாய்ந்ததாகவும் ஆரம்பகட்ட ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. காணொளியைப் பார்த்தால் அதன் தீவிரம் புரியும்.

https://www.youtube.com/live/d-gzYrNo8ps?si=CZW6egaURV9wWymS

பனி, பாறை, மண், நீர் ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்த பேரழிவு அலை நேபாளத்தின் ராசுவா (Rasuwa) மாவட்டத்தையும்  சீனக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள திபெத்தின் க்யிரோங் (Gyirong) மாவட்டத்தையும் கபளீகரம் செய்து விட்டது.

சீறிக்கொண்டு வந்த அலை பள்ளத்தாக்கை நோக்கி பாய்ந்தபோது, ஆற்றங்கரையில் இருந்த குடியிருப்புகளுக்கும் கட்டமைப்புகளுக்கும் தப்பிக்க நேரமே கிடைக்கவில்லை. அலறியடித்துக் கொண்டு மேட்டை நோக்கி மக்கள் ஓடுகிறார்கள்.

திபெத் பகுதியில் குறைந்தது 3 பேர் உயிரிழந்ததாகவும் 265 பேர் காணாமல் போயுள்ளதாகவும் சீன அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர். காணாமல் போனவர்களில் நூற்றுக்கணக்கானோர் வெளிநாட்டுப் பயணிகள். இந்தியா, அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ஆஸ்திரேலியா, கனடா உள்ளிட்ட பல நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தப் பகுதியில் இருந்ததாக அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர். அவர்களில் பலர் சுற்றுலாப் பயணிகள் மட்டுமல்ல கைலாஷ், மானசரோவர் யாத்திரைக்குச் சென்ற பக்தர்களும் ஆவர்.

நேபாளத்தில் மட்டும் இதுவரை 157 உயிரிழப்புகள் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் நூற்றுக்கணக்கானோர் காணாமல் போயுள்ளனர் என்றும் செய்திகள் கூறுகின்றன. 

கைலாஷ் மலையைச் சுற்றி வரும் யாத்திரை, பல ஆண்டுகளாக இந்துக்கள், புத்த மதத்தைப் பின்பற்றுபவர்களால் மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு ஆன்மிகப் பயணம். நேபாளம் வழியாக திபெத்துக்குச் செல்லும் பாதைகளில் ராசுவா–க்யிரோங் எல்லைப் பாதை முக்கியமான ஒன்றாகும்.

அந்தப் பாதையில்தான் இந்தப் பேரழிவு நிகழ்ந்துள்ளது. சில அறிக்கைகளின்படி, கைலாஷ் யாத்திரைக் குழுவைச் சேர்ந்த 77 பேர் பற்றிய தகவல் உடனடியாகக் கிடைக்கவில்லை என்று சத்குரு தெரிவித்திருக்கிறார். இந்த எண்ணிக்கையும் மீட்புப் பணிகள் முன்னேறும்போது மாறக்கூடும்.

இமயமலை என்றாலே நம் நினைவுக்கு வருவது பனிமலைகள், அழகான, அமைதியான, பசுமையான பள்ளத்தாக்குகள், புனிதத் தலங்கள், இயற்கையின் பேரழகு தான். அழகுடன் பேராபத்தும் இரண்டறக் கலந்திருக்கிறது என்பது தான் இயற்கை நமக்கு கற்றுக் கொடுக்கும் பாடம்.

நேபாளத்திற்கு மீண்டும் ஒரு இயற்கைப் பேரழிவு. நம்மால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக பிரார்த்தனைகள் மட்டுமே. 

#PrayForNepal 

#PrayForTibet 

ஓணம் பண்டிகை

"ஓணம்" என்றதும் சுருள் முடி சேச்சிகள் மலர்கள் சூடிய கூந்தலை அலை பாய விட்டு, தங்க நிற பார்டர் வைத்த சீலைகளை நேர்த்தியாக உடுத்தி, எடுப்பான சிகப்பு, மெரூன் வண்ணத்தில் சட்டைகள் அணிந்து பூக்கோலம் இடுவது போல கற்பனை செய்து கொண்டால் நீங்களும் என் இனமே. ஓணம் என்றால் கேரள இந்துக்கள் கொண்டாடும் ஒரு பண்டிகை என்றளவில்அறிமுகமாகி, கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுது கூடுதல் தகவல்,  இணையம், சமூக வலைதளங்களின் வரவிற்குப் பின் தான் ஓணம் பற்றின முழுத்தகவலையும் தெரிந்து கொள்ள கொண்டாட்டம் களைகட்ட தொடங்கிற்று. அதுவும் மாநிலம் விட்டு மாநிலம் வந்து குடியேறியவர்களின் அருகாமையில் கொண்டாட்டங்கள் பிரபலமானதன் வரிசையில் ஓணமும் சேர்ந்து கொண்டது. 

கேரளத்தின் மிகப்பெரிய ஆண்டு விழாக்களில் ஒன்றான ஓணம் பத்து நாட்கள் மிக விமரிசையாக கொண்டாடப்படுகிறது.  இந்நாளில் மகாபலி தனது மக்களைப் பார்க்க ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பூமிக்கு வருகிறார் என்பது ஐதீகம். அவரை வரவேற்க மக்கள் தத்தம் வீட்டு வாசல்களில் பூக்கோலம் இடுகிறார்கள்.

அசுர குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வலிமைமிக்க மன்னனாகப் புராணங்களில் குறிப்பிடப்படுபவர் மகாபலி(மாவேலி). அவர் ஒரு நல்ல மன்னனாக நீதி, நேர்மையுடன் ஆட்சிபுரியும் காலத்தில் மக்கள் குறைவின்றி வளமுடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் வாழ்ந்து வந்தனர். அதனால் மகாபலி தனது குடிமக்களின் அன்பைப் பெற்றிருந்தார். அவரது ஆட்சிக்காலத்தை நினைவுறுத்தும் வகையில் ஓணம் கொண்டாடப்படுகிறது.

கேரளத்தின் புகழ்பெற்ற பாரம்பரிய நம்பிக்கையாக இருந்தாலும் ஒரு கோயில் விழாவாக மட்டும் கருதப்படுவதில்லை. சாதி, மத வேறுபாடுகளைக் கடந்து கேரள மக்கள் கொண்டாடும் பண்பாட்டு விழாவாக அது வளர்ந்துள்ளது. அதனால் இந்து, கிறிஸ்தவர், முஸ்லிம் உள்ளிட்ட பல்வேறு சமூகங்களைச் சேர்ந்த மலையாளிகளும் ஓணத்தில் பங்கேற்கின்றனர். 

ஓணக் கொண்டாட்டத்தின் பாரம்பரிய பத்து நாட்கள் அத்தம், சித்திரை, சோதி, விசாகம், அனிழம், திருக்கேட்டை, மூலம், பூராடம், உத்திராடம், திருவோணம் ஆகும். இதில் அத்தம் முதல் நாள். திருவோணம் பத்தாவது நாளும் மிக முக்கியமான நாளுமாகும். 

இப்பண்டிகையின் மற்றுமொரு சிறப்பு, அனைவருடனும் பகிர்ந்து உண்ணும் ஓணசத்யா என்னும் வாழை இலையில் பரிமாறப்படும் பாரம்பரிய கேரள சைவ விருந்து. அப்படி ஒன்று சனிக்கிழமை அன்று கோவிலில் ஓணம் கொண்டாடிய மலையாளிகள் மூலம் கிடைத்தது. உணவைப் பரிமாறும் விதத்தில் கூட ஒரு ஒழுங்குமுறை இருப்பதும் எந்த வரிசையில் உண்ண  வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். 

கேரளாவின் பிரபலமான படகுப்போட்டியும் இக்காலத்தில் தான் நடக்கிறது. இவையனைத்தையும் மிக நன்றாக நேஷனல் ஜியோகிராபிக் காணொளியாக எடுத்திருந்தது. இதற்கு முன்பும் பகிர்ந்திருக்கிறேன். The Festival of Abundance! | India's Mega Festivals | National Geographic  

"இனி எண்ட ஸ்டேட் கேரளம். எண்ட பண்டிகை ஓணம்" என்று கிளம்பிட்டீங்களா?😍😍😍

அழிக்கப்பட்ட புத்தகங்கள்… உருவான செயற்கை நுண்ணறிவு: அறிவின் புதிய போராட்டம்

என்ன தான் நடக்கிறது செயற்கை நுண்ணறிவு உலகில்? மனிதனின் மூளையாக செயல்பட, கணினிக்கு அறிவூட்ட எந்த எல்லை வரை நிறுவனங்கள் செல்கிறது? அறிவார்ந்த சமூகத்தின் தொடக்கமே இப்படி என்றால் யாரெல்லாம், எப்படியெல்லாம் பாதிக்கப்படப் போகிறார்கள். மேலும் வாசிக்க...

https://solvanam.com/2026/08/09/%E0%AE%85%E0%AE%B4%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F-%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%95%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3/

மனித நாகரிகத்தின் மிகப்பெரிய செல்வம் பணமோ, கட்டிடங்களோ, தொழில்நுட்பமோ அல்ல. அது அறிவு மட்டுமே. ஆதிமனிதன் குகைச் சுவர்களில் தனது அனுபவங்களை வரைந்த காலத்திலிருந்து, இன்று கணினி சில்லுகளில் தகவல்களைப் பதிவு செய்யும் காலம் வரை, தான் கற்றதை அடுத்த தலைமுறைக்கு எப்படி கொண்டு செல்வது என்று சிந்தித்த மனிதன் உருவாக்கிய சாதனம் தான் புத்தகம்.

ஒரு நல்ல புத்தகம் என்பது வெறும் காகிதமும் மையும் மட்டுமே அல்ல. அதன் பக்கங்களுக்குள் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை அனுபவமும், பல ஆண்டுகள் சிந்தித்த ஒரு மனதின் தடமும், ஒரு காலத்தின் குரலும் இருக்கிறது. ஒரு தலைமுறையின் கனவுகள், கேள்விகள், கண்டுபிடிப்புகள், தோல்விகள், வெற்றிகள் அனைத்தும் அதற்குள் மறைந்திருக்கின்றன. அதனால்தான் உலகின் ஒவ்வொரு நாகரிகமும் சமுதாயத்தின் அறிவாக புத்தகங்களை மதித்தது. அந்தப் புத்தகங்களைப் பாதுகாக்கவே நூலகங்கள் உருவானது.

நூலகம் என்பது வெறும் புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு கட்டிடம் அல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் நினைவகம். அறிவைத் தேடி வருபவர்களுக்கும் ஒரு தலைமுறை கற்ற பாடங்களை, அனுபவங்களை அடுத்த தலைமுறை மறந்துவிடாமல் பாதுகாக்கும் பொக்கிஷ அறையாக இருப்பதால் தான் உலகின் மிகப் பழமையான நூலகங்கள் இன்றும் மனித நாகரிகத்தின் பெருமையாகப் பேசப்படுகின்றன. இதில் பல நூலகங்கள் போர்களில் எரிந்தும் வெள்ளத்தில் அழிந்தும் காலத்தின் தாக்கத்தாலும் சிதைந்து போகும்போதெல்லாம் அறிவார்ந்த மனிதகுலம் வருந்தியது. ஏனெனில் எரிந்தது புத்தகங்கள் மட்டுமல்ல. மனித நினைவுகளின் ஒரு பகுதியும் கூட.

இவ்வாறு கண்ணும் கருத்துமாகப் பேணி காத்து ஆயிரம் ஆண்டுகளாக மனிதர்களுக்காக எழுதப்பட்ட புத்தகங்கள் இப்போது மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட புதிய, உயிரற்ற “மாணவனுக்கு” பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கின்றன. ஆம். “செயற்கை நுண்ணறிவு”(Artificial Intelligence – AI) தான் அந்த மாணவன்! மனிதர்களைப் போலவே கணினியால் கற்றுக்கொள்ள முடியுமா என்று சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கேட்டிருந்தால் யோசித்திருப்போம். இப்பொழுது சாத்தியமாகிவிட்டது!

இன்று நம்மால் ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவிடம் கேள்வி கேட்க முடிகிறது. அது கதை, கவிதை, கட்டுரை எழுதுகிறது. கணினி நிரலை உருவாக்குகிறது. மருத்துவ ஆராய்ச்சிக்கு உதவுகிறது. மாணவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறது. சில நேரங்களில் நம்மோடு நண்பனைப் போல உரையாடவும் செய்கிறது.

இவ்வளவு விஷயங்களை அதற்கு யார் கற்றுக்கொடுத்தது?

பிறந்த குழந்தை தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் செயல்களிலிருந்தும் மனிதர்களிடமிருந்தும் கல்வியின் மூலமும் அறிவை வளர்த்துக் கொள்கிறது. ஆனால் உலகைப் பார்க்க முடியாத செயற்கை நுண்ணறிவோ மனிதர்கள் எழுதியவற்றிலிருந்து தான் கற்றுக் கொள்கிறது. “சாட்ஜிபிடி (ChatGPT) அல்லது கிளாட் (Claude) புத்தகங்களைப் படிக்கிறதா?” என்றால் இல்லை என்பது தான் பதிலாகும்.

ஒரு மனிதன் ஒரு நாவலைப் படித்தால் கதாபாத்திரங்களை நினைவில் வைத்துக் கொள்வான். சம்பவங்களை உணர்வோடு அனுபவிப்பான். ஆனால் செயற்கை நுண்ணறிவு அப்படிப் படிப்பதில்லை. அது புத்தகத்தில் இருக்கும் கோடிக்கணக்கான சொற்களைக் கணித ரீதியாக ஆராய்கிறது. எந்தச் சொல் எந்தச் சொல்லுடன் அதிகமாக வருகிறது? ஒரு கேள்விக்குப் பொதுவாக எப்படி பதில் எழுதப்படுகிறது? ஒரு விஞ்ஞானக் கட்டுரை எப்படி அமைக்கப்படுகிறது? ஒரு கவிதையின் மொழிநடை எப்படி இருக்கிறது? ஒரு வரலாற்றுப் புத்தகம் எப்படி தகவல்களை அடுக்குகிறது? இப்படிப் பல கோடிக்கணக்கான தொடர்புகளை அது கண்டுபிடிக்கிறது.

ஒரு விதத்தில் பார்த்தால், மனிதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு கற்றுக்கொள்கிறான். செயற்கை நுண்ணறிவோ, வடிவங்களையும் (patterns) தொடர்புகளையும் கண்டறிந்து கற்றுக்கொள்கிறது. இதற்கு Large Language Model (LLM) என்று பெயர். அதாவது, “மொழியின் அமைப்புகளையும் தொடர்புகளையும் கற்றுக்கொள்ளும் மாபெரும் கணினி மாதிரி.” அதனால் தான் செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்க மிகப் பெரிய அளவிலான தரவுகள் தேவைப்படுகின்றன.

ஒரு சிறந்த ‘AI மாதிரி’யின் திறன் அதன் கணினி சக்தியால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அது கற்றுக்கொள்ளும் தரவின் “தரமும்” முக்கியம். ஒரு மாணவன் நல்ல ஆசிரியர்களிடம் கற்றால் அவன் அறிவு சிறப்பாக இருக்கும். அதேபோல் AIக்கும் தரமான மனித அறிவு தேவை. ஆனால் எல்லா தரவுகளும் ஒரே தரத்தில் இருப்பதில்லை. இணையத்தில் கொட்டிக்கிடக்கும் தகவல்களில் தவறான செய்திகள், உறுதி செய்யப்படாத தகவல்கள், தரமற்ற எழுத்துக்கள் இருக்கலாம். அதனால் மனிதர்கள் எழுதிய புத்தகங்கள் AI உலகில் முக்கியமானதாக மாறின.

புத்தகங்கள் என்பது ஆசிரியர்களின் பல ஆண்டுக்கால ஆராய்ச்சி, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட தகவல்கள், பதிப்பாசிரியர்களின் திருத்தம் ஆகியவற்றைக் கொண்டிருக்கும். அதனால் செயற்கை நுண்ணறிவு நிறுவனங்களுக்கு உயர்தரமான புத்தகங்கள் மிகவும் மதிப்புமிக்க பயிற்சி வளமாக மாறின.

அதற்காகத் தான் ‘Anthropic’ நிறுவனம் உலகம் முழுவதிலும் இருந்து புத்தகங்களை வாங்கியதோடு மட்டுமில்லாமல் பக்கங்களைத் தனித்தனியாகப் பிரித்தெடுத்து, ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் மின்னணு வடிவமாக மாற்றிய பின்னர் அந்தப் புத்தகங்களைத் தூக்கி எறிந்தது! AIக்கு அறிவை கற்றுக்கொடுக்க, மனித அறிவின் அடையாளமான புத்தகங்களையே நாம் அழிக்கிறோமா? மனிதர்கள் பல ஆண்டுகள் உழைத்து உருவாக்கிய புத்தகங்களைச் செயற்கை நுண்ணறிவு நிறுவனங்கள் தங்கள் மாதிரிகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப் பயன்படுத்தலாமா போன்ற அதிர்ச்சிகரமான கேள்விகள் தான் இன்று உலகம் முழுவதும் விவாதிக்கப்படும் “ஆன்த்ரோபிக் புத்தக சட்ட விவகார”த்தின் மையம் ஆகும்.

ஆனால் ஆன்த்ரோபிக்கின் பார்வையில், “ அழிக்கப்பட்டது காகிதம். பாதுகாக்கப்பட்டது அதிலிருந்த தகவல். ஒரு மாணவன் ஆயிரம் புத்தகங்களைப் படித்துவிட்டு ஒரு புதிய புத்தகத்தை எழுதுகிறான். அவன் ஒவ்வொரு வரியையும் நகலெடுக்கவில்லை. அவன் கற்றுக்கொண்ட அறிவை புதிய சிந்தனையாக மாற்றுகிறான். செயற்கை நுண்ணறிவும் அதைத்தான் செய்கிறது. அது புத்தகங்களைச் சேமிப்பதில்லை. அவற்றிலிருந்து மொழியையும் கருத்து அமைப்புகளையும் கற்றுக்கொள்கிறது. அதுவும் ஒரு வகையான கற்றல் தான்” என்று வாதிட்டது.

இந்த இரண்டு கருத்துகளுக்கும் இடையேதான் இன்று உலகின் மிகப் பெரிய சட்ட, நெறிமுறை, சமூக விவாதம் நடைபெற்று வருகிறது. அதற்கான பதிலைத் தேடும் முக்கியமான சட்டப் போராட்டங்களில் ஒன்றுதான் ‘Bartz v. Anthropic’ என்ற வழக்கு. இது ஒரு நிறுவனத்துக்கும் சில எழுத்தாளர்களுக்கும் இடையிலான சாதாரண வழக்கு அல்ல. எதிர்காலத்தில், செயற்கை நுண்ணறிவு எவ்வாறு உருவாக்கப்படும்? எழுத்தாளர்களின் உரிமை எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படும்? மனித அறிவு தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியில் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படும்? போன்ற மிகப் பெரிய கேள்விகளுக்கான ஒரு முக்கியமான முன்னுதாரணமாக மாறியது.

ஆகஸ்ட் 19, 2024 அன்று, அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியா வடக்கு மாவட்ட கூட்டாட்சி நீதிமன்றத்தில் மூன்று எழுத்தாளர்கள், ஆண்ட்ரியா பார்ட்ஸ் (Andrea Bartz), சார்லஸ் கிரேபர் (Charles Graeber), கிர்க் வாலஸ் ஜான்சன் (Kirk Wallace Johnson) தங்களுக்காக மட்டுமல்லாமல், தங்களுடைய படைப்புகள் அனுமதியின்றி பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கருதிய பல எழுத்தாளர்களின் சார்பாகவும் “Claude” என்ற செயற்கை நுண்ணறிவு உதவியாளரை உருவாக்கிய ஆன்த்ரோபிக் (Anthropic) நிறுவனத்தின் மீது வழக்கு தொடர்ந்தனர்.

எழுத்தாளர்களின் முக்கிய குற்றச்சாட்டு, ஆன்த்ரோபிக் பல லட்சக்கணக்கான பதிப்புரிமை பெற்ற புத்தகங்களை உரிய அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தி தனது செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரியைப் பயிற்சி செய்துள்ளது. அது மட்டுமில்லாமல், சில காலகட்டங்களில் அனுமதியற்ற இணைய மூலங்களில் இருந்து பெறப்பட்ட மின்னூல்கள் ஒரு பெரிய டிஜிட்டல் தொகுப்பாக சேமிக்கப்பட்டு செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன. “எங்கள் பல ஆண்டுகால படைப்பாற்றலும் உழைப்பும் எங்களிடம் அனுமதி பெறாமல் ஒரு வணிக நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது.” என்ற வாதத்தை அவர்கள் முன்வைத்தனர்.

இந்த விவாதம் மேலும் தீவிரமானதற்குக் காரணம், உலகம் முழுவதும் சில புத்தக விற்பனையாளர்கள் மிகப்பெரிய அளவிலான புத்தக ஆர்டர்களைப் பெற்றுள்ளனர். “யார் இவ்வளவு புத்தகங்களை வாங்குகிறார்கள்? எதற்காக வாங்குகிறார்கள்? AI நிறுவனங்களுக்காகவா” என்ற கேள்விகள் எழுந்தன. ISBNdb, Zoom Books போன்ற நிறுவனங்களின் பெயர்களும் பேசப்பட்டு உறுதி செய்யப்படவில்லை. AI உலகிற்கு மிகப்பெரிய அளவில் தரமான தரவுகள் தேவைப்படுகிறது என்பது மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

இருந்தாலும், கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவழித்து சட்டப்படி வாங்கி பயன்படுத்திய புத்தகங்களை ஏன் தூக்கி ஏறிய வேண்டும்? அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டாமா? நூலகங்களில் வைத்து அடுத்த தலைமுறைக்காக காக்க வேண்டாமா? அவற்றை அழிப்பதில் என்ன அர்த்தம்? இது அறிவுக்கு எதிரான செயலா? அல்லது நம்மால் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்படாத ஒரு புதிய உலகின் தொடக்கமா? என்று பலவித கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.

இந்த வழக்கை விசாரித்த அமெரிக்க மாவட்ட நீதிபதி வில்லியம் ஆல்சப் (Judge William Alsup), 2025 ஜூன் 23 அன்று, இரண்டு விஷயங்களைத் தனித்தனியாகப் பார்த்து முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கினார்.

1. சட்டப்படி வாங்கப்பட்ட புத்தகங்களை AI பயிற்சிக்குப் பயன்படுத்துவது

“ஒரு நிறுவனம் சட்டப்படி புத்தகங்களை வாங்கி, அவற்றை உள்நாட்டு செயற்கை நுண்ணறிவு பயிற்சிக்காகப் பயன்படுத்துவது Fair Use (நியாயமான பயன்பாடு) என்ற அமெரிக்கப் பதிப்புரிமை விதிக்குள் வருவதால் சட்டப்படி பெற்ற புத்தகங்களை AI கற்றலுக்குப் பயன்படுத்துவது சட்டவிரோதம் அல்ல” என்று ஆன்த்ரோபிக்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பளித்தது. இது செயற்கை நுண்ணறிவு துறைக்குக் கிடைத்த மிக முக்கியமான வெற்றியாகக் கருதப்பட்டது.


2. திருட்டு மூலங்களில் இருந்து பெறப்பட்ட புத்தகங்கள்

அனுமதியற்ற மூலங்களில் இருந்து பெறப்பட்ட புத்தகங்களைச் சேகரித்தது “பதிப்புரிமை மீறல்” என்று இந்த முக்கியமான விஷயத்தில் நீதிமன்றம் எழுத்தாளர்களின் தரப்பை ஏற்றுக்கொண்டது. ஒரு தொழில்நுட்ப நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், திருட்டுத்தனமாகப் பெறப்பட்ட படைப்புகளுக்குச் சட்டப் பாதுகாப்பு கிடையாது என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.

இதனால் இந்த வழக்கில், சட்டப்படி பெறப்பட்ட புத்தகங்களை AI பயிற்சிக்குப் பயன்படுத்தலாம் என்ற முக்கியமான சட்ட ஆதரவு ஆன்த்ரோபிக்குக் கிடைத்த வெற்றியாகவும் அனுமதியற்ற முறையில் பெறப்பட்ட புத்தகங்களைப் பயன்படுத்துவது பதிப்புரிமை மீறல் என்ற அங்கீகாரம் எழுத்தாளர்களுக்குக் கிடைத்த வெற்றியாகவும் பார்க்கப்பட்டது. “AI பயிற்சியின் நோக்கம் சட்டபூர்வமாக இருக்கலாம். ஆனால் தரவைப் பெறும் வழியும் சட்டபூர்வமாக இருக்க வேண்டும்” என்பதே இந்த வழக்கின் தீர்ப்பாக அமைந்தது.

பதிப்புரிமை தொடர்பான பிரச்சினைகளை நீண்ட நீதிமன்ற விசாரணைக்கு எடுத்துச் செல்லாமல் ஆன்த்ரோபிக் சமரசத் தீர்வை ஏற்றுக்கொண்டது. சுமார் 1.5 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் இழப்பீடு வழங்க ஒப்புக்கொண்டது. இந்தத் தொகை பதிப்புரிமை வழக்குகளில் உலகின் மிகப்பெரிய சமரசத் தொகைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது.

‘ஆன்த்ரோபிக் வழக்கு’ ஒரு நிறுவனத்தின் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல. “மனித அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாகும் செயற்கை நுண்ணறிவின் பலனில், அந்த அறிவை உருவாக்கிய மனிதர்களின் பங்கு என்ன” என்ற முக்கியமான கேள்வியையும் முன்வைத்தது.

AI, மனித அறிவின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த வளர்ச்சி நியாயமானதாக இருக்க வேண்டுமானால், எழுத்தாளர்களின் உழைப்பு மதிக்கப்பட வேண்டும். அறிவின் மூலங்கள் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டும். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கும் மனித உரிமைக்கும் சமநிலை தேவை என்பதை இந்த வழக்கின் மூலம் உணர்த்தியுள்ளது.

ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பப் புரட்சியும் ஒரு புதிய வாய்ப்பை மட்டுமல்ல, ஒரு புதிய பொறுப்பையும் மனிதகுலத்தின் தோள்களில் சுமத்துகிறது. தற்பொழுது செயற்கை நுண்ணறிவின் பார்வையில் புத்தகங்கள் வெறும் தரவுகளா என்ற ஆழமான கேள்வியையும் எழுப்பியுள்ளது.

ஒவ்வொரு புரட்சியும் பயத்தையும் நம்பிக்கையையும் ஒன்றாகக் கொண்டு வருகிறது. எனவே, “செயற்கை நுண்ணறிவு நல்லதா, கெட்டதா?” என்பது அல்ல. அதை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்தப் போகிறோம் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியது மனிதர்கள்தான். 

அறிவுக்கு வழிகாட்டியாக இருப்பது அறம். எதைச் செய்ய முடியும் என்று அறிவு சொல்லும். எதைச் செய்ய வேண்டும் என்று அறம் சொல்லும். அது சட்டத்தின் பொறுப்பு. அரசுகளின், தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் பொறுப்பு. அதைவிட முக்கியமாக, அறத்துடன் செயல்படவேண்டியது நம் ஒவ்வொருவரின் பொறுப்பு.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக புத்தகங்கள் மனிதர்களின் ஆசிரியர்களாக, நம் முன்னோர்களின் குரல்களாக, நம் தவறுகளை நினைவூட்டி, வெற்றிகளைப் பதிவு செய்து, கனவுகளுக்கு இறக்கைகள் கொடுத்தன. இன்று, அதே புத்தகங்கள் செயற்கை நுண்ணறிவு என்னும் புதிய மாணவனுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த மாற்றத்தை நாம் பயத்தோடு பார்க்க வேண்டியதில்லை. கண்மூடித்தனமான உற்சாகத்தோடும் பார்க்கக் கூடாது. மாறாக, பொறுப்புணர்வுடன், சமநிலையுடன், தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் அணுக வேண்டும்.

ஏனெனில், புத்தகங்கள் காகிதத்தால் மதிப்புப் பெறவில்லை. அவற்றை எழுதிய மனிதர்களின் சிந்தனையால் மதிப்புப் பெற்றன.

அதேபோல, செயற்கை நுண்ணறிவு அதன் கணக்கிடும் திறனால் மட்டுமே உயர்ந்ததாக மாறாது. மனித அறிவையும், மனித மதிப்புகளையும், மனிதநேயத்தையும் மதிப்பதில் தான் அதன் உண்மையான மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படும்.