Wednesday, May 9, 2018

தொழிலாளர் தினம்


வளரும் வயதிலும், வளர்ந்த பின்னரும் கடைநிலைத்தொழிலாளிகளின் வாழ்க்கையை அருகில் இருந்து பார்த்திருக்கிறேன். அன்று வேலை செய்தால் கிடைக்கும் சம்பளத்தில் மட்டுமே அடுப்பெரியும் பல குடும்பங்களையும் அறிவேன். கணவர் சரியில்லாத வீடுகளில் குழந்தைகளுக்காக வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களும், குடும்பத்திற்காக உழைக்கும் ஆண்களும், தங்களால் இயன்றவரை ஒத்தாசையாக வயதானவர்களும் என்று அவரவர் வசதி வாய்ப்புக்கேற்றவாறு உழைத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.

சாயப்பட்டறையில் நூல்களை சாயம் ஏற்ற முதல் நாள் இரவு நூல்களைப் பிரித்து இரண்டு மூன்று செட்டுகளாக சேர்த்து சோப்பு எண்ணையில் போட்டு மிதிமிதியென்று மிதித்து ஊற வைப்பார்கள். அடுத்த நாள் ப்ளீச் செய்து பிறகு சாயம் ஏற்ற வேண்டும். முதல் நாள் இரவு வேலைக்கு ஒரு அம்மா தன் இரண்டு மகன்களுடன் வேலை கேட்டு வந்தார். மூத்த மகன் அப்பொழுது மேல் நிலைப்பள்ளி மாணவன். இளையவனுக்கோ எங்கள் வயது இருந்திருக்கும். கீழ் மதுரை ஸ்டேஷன் அருகில் இருந்தது அவர்கள் வீடு. நாங்கள் அரசமரம் பக்கம் இருந்தோம். பள்ளியிலிருந்து வந்தவுடன் அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து விடுவார் அந்த அம்மா. வரும் பொழுதே சிணுங்கிக் கொண்டே வருவான் இளைய மகன். இருவரும் அவரவர் வீட்டுப் பாடத்தை செய்து கொண்டிருக்க, அவர்களின் தாயார், நூல்களைப் பிரித்து செட் போட ஆரம்பிப்பார். முடிந்ததும் இரு மகன்களும் சோப்பு ஆயிலில் நூல்களைப் போட்டு போட்டு மிதித்து ஊற வைப்பார்கள். சிறிது நேரத்தில் களைப்பிலே சின்னவன் தூங்கி விட, பெரியவன் தலையில் தான் அத்தனை சுமைகளும். அவனும் கால் வலிக்குதம்மா என்று பல நாட்கள் அழுதிருக்கிறான். என்னை விட இரண்டு மூன்று வயது மூத்தவனாக இருந்திருப்பானோ? பார்த்தால் பாவமாக இருக்கும். அவன் அம்மாவும் கெஞ்சி கொஞ்சி சமயங்களில் அவரே கூட அந்த வேலையையும் செய்வார். வேலைக்கு ஆட்கள் அரிதாக கிடைக்கும் காலம் என்பதால் அம்மாவும் சாப்பாடெல்லாம் கொடுத்து நன்கு கவனித்துக் கொள்வார். திடீர் திடீரென்று ஃபீஸ் கட்ட வேண்டும், எதிர்பாராத செலவு என்று முன்பணம் கேட்பார்கள். அப்பாவுக்குத் தெரிந்து சில நாட்கள் தெரியாமல் சில நாட்கள் என்று அவர்களுக்குப் பண உதவியும் செய்து பார்த்திருக்கிறேன்.

வேலைகள் முடிந்து வீட்டிற்குச் செல்ல அரைமணிநேர நடை வேறு. அவ்வளவு களைத்துப் போயிருப்பார்கள் அவர்கள் மூவரும். சின்னவன் தூங்கியபடியே அழுது கொண்டே தான் செல்வான். மூத்தவன் உழைத்த களைப்பில் தூக்கத்துடனே. அவர்கள் அம்மா மட்டும் பேச்சு கொடுத்தபடி குழந்தைகளை வேலை வாங்குகிறோமே என்ற மனச்சோர்வுடன் தினம் தினம் நடையாய் நடந்து அந்த குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார். பல நேரங்களில் தன் சொந்தக்கதை சோகக்கதைகளை சொல்லி அழுவார். ஓடியாடி விளையாட வீடு, வேளைக்குத் தட்டில் சோறு, படிப்பு,கவலையென்றால் கிலோ என்ன விலை என்றிருந்த காலத்தில் இப்படியெல்லாம் கூட கஷ்டப்படுவார்களா என்று வேதனைப்பட்டிருக்கிறேன். ஏழ்மை கொடிது என்றுணர்ந்த தருணங்கள் கொடுமையானவை.

வாழ்வின் சுக துக்கங்களை அறிய தொழிலாளர் படும் வேதனைகளை அவர்களின் உழைப்பினை அடுத்த தலைமுறை அறிய வேண்டும். மனிதர்கள் பலரும் தங்கள் கொடுப்பினையை அறிவதில்லை. வெற்றுப் புலம்பலில் சுய பச்சாதாபம் தேடிக் கொள்ளவே முனைகிறார்கள்.

ஒரு வேளை உணவுக்காக, குடும்பத்தில் அடுப்பெரிய வேண்டும் என்பதற்காக உடலை வருத்தி வேலை செய்த, செய்து கொண்டிருக்கிற அனைத்து தொழிலார்களுக்கும் வந்தனம்.


திரும்பிப் பார்க்கிறேன் - கோடை விடுமுறை

இன்று பெற்றோர்கள் இருவரும் வேலைக்குச் செல்லும் நிலையில் குழந்தைகளை கோடை விடுமுறை வகுப்புகளுக்கு அனுப்ப,  குழந்தைகளும்  நீச்சல், பெயிண்டிங், தையல் என்று தங்கள் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது. வீட்டில் இருக்கும் பெற்றோரும் தங்களால் இயன்ற அளவு குழந்தைகளுக்குப் பள்ளிப் பாடங்களைத் தவிர்த்து  வேறு மொழிகள், கைவினைப்பொருட்கள் தயாரித்தல் என்று அவர்களின் பொழுதுகளை பயனுள்ள வகையில் கழிக்க ஆவன செய்கிறார்கள். இன்றைய கணினி உலகில் படிப்பதற்கும் அவரவர் ஆர்வத்திற்கேற்றவாறு புதிய விஷயங்களை அறிந்து கொள்ளவும் எளிதாக சில குழந்தைகளுக்கு நன்கு பொழுது போகிறது. பணம் செலவழித்து வகுப்புகளுக்குச் செல்லும் வாய்ப்புகள் அமையாத குழந்தைகள் களைப்பு தீரும் வரை விளையாடி பொழுதைப் போக்குகிறார்கள்.

என்னுடைய பள்ளி வயதில்...

வெயில் கொடுமையை விட கோடை விடுமுறையில் வீட்டில் கழியும் வறட்சியான பொழுதுகள் தான் கொடுமையானது. பத்தாம் வகுப்புத் தேர்வுகளை முடித்து முடிவுகள் நன்றாக வர வேண்டுமே என்று தவித்துக் கொண்டிருந்த விடுமுறை அது. அந்த லீவில் அப்பா செய்த ஒரு முடிவு, எங்களின் ஆங்கில உச்சரிப்பினை சரி செய்ய, தவறில்லாமல் பேசிப் பழக, படித்ததைப் புரிந்து கொள்ள, அவர் எடுத்த ஆயுதம், தி ஹிந்து ஆங்கில நாளேடு வடிவில் வில்லனாய் அடியெடுத்து வைக்க, காலையில் எழுந்ததும் படிக்க வேண்டும், சத்தமாக வாசிக்க வேண்டும், அவர் கேட்கும் ஆங்கில வார்த்தைகளுக்குப் பொருள் சொல்ல வேண்டும். பக்கத்திலேயே அகராதியை வைத்துப் படிக்க...சில நேரங்கள் தண்டனையாய் கழிய...
அது வரை தெருவில் விளையாட எந்தத் தடையும் இருந்ததில்லை. ஆனால் திடீரென்று இனி வெளியில் போய் பசங்க கூட விளையாடக் கூடாது. பெண்ணாய் பிறந்ததன் முதல் பலனை(!) அனுபவித்த நாள்.

ஏன், எதற்கு?

சொன்னா கேட்டுக்கணும். அவ்ளோ தான். கூட விளையாடிவர்களைத் தவிர்க்க ஆரம்பித்து, ஜன்னல் வழியே தம்பிகள் அவர்களின் நண்பர்களுடன் விளையாடுவதை வேடிக்கை பார்க்க ..நான் பெண்ணாக வளர்கிறேன். இனி விரும்பிய மாதிரி எல்லாம் சுற்ற முடியாது என்று ஒரு தடுப்புச்சுவர் கேட்காமலே எழுப்பப்பட்டு...ஏன் பெண்ணாகப் பிறந்தேனோ? இந்த உரிமைகள் கூடக்கிடையாதா?... புரியாத வயதில் கேட்டாலும் பதில் கிடைக்காத பல பொழுதுகள் ஏக்கங்களுடனே கழிய...
போரடிக்குதும்மா, வெளியில போய் விளையாடவும் விட மாட்டேங்குறீங்க என்று கோபத்தை அம்மாவிடம் காட்டினால், வாங்க தாயம் விளையாடலாம், பல்லாங்குழி விளையாடுங்க, சொட்டாங்கல்லு, கேரம் போர்டு என்று பெண்களை முடக்கவே அதிதீவிரமாகக் கண்டெடுத்த விளையாட்டுகளும் சலிப்பைத் தர...
சுத்துப்பத்துத் திரையரங்குகளில் வெளிவந்த படங்கள், அதுவும் தீவிர பரிசீலனைக்குப் பிறகு பார்க்க அழைத்துச் செல்வார்கள். சில பாடல்கள் கேட்க முடியாது. விரச வரிகள் என்று தடை. ஆக மொத்தம், வானொலியின் துணையுடன் பல பொழுதுகள் இன்பமாகக் கழிய...
வாரந்திரப் பத்திரிக்கைகள் தான் அந்நாளைய ஆபத்பாந்தவன்! முதல் பக்கத்திலிருந்து கடைசிப் பக்கம் வரை ஒரு வரி விடாமல் படித்து முடிப்பதற்குள், விரல் நகங்களும் காணாமல் போய்...எப்படா அடுத்த வாரம் வரும் என்று காத்திருக்கையில்...
மாமா, பெரியம்மா மகள்களுடன் அரட்டை அடித்து, பெரியவர்கள் கேட்டால் திட்டுவார்கள் என்று சன்னமான குரலில் கிசுகிசுக்களைப் பேசி, சத்தம் போட்டு சிரித்து, அவர்கள் சொல்லும் ஜோக்ஸ்களைக் கேட்டு 'சீசீசீ' என்று மாலை முழுவதும் ஒருவரை ஒருவர் வெட்கத்துடன் கடந்த பொழுதுகளும் ...
பாட்டியுடன் விடுமுறையில் செல்லும் கோவில், குளங்கள் இனிமையாக கழிய...
அப்பா, கதை புக்ஸ் வாங்கணும். போரடிக்குது...அதெல்லாம் எதுக்கு? போய் அடுத்த வருஷம் படிக்கப் போற மேத்ஸ் புக்க படி. போ. மத்தவங்க எல்லாரும் அமைதியா இருக்காங்க. எப்ப பாரு, போரடிக்குதுன்னுட்டு... 
சே! ஏன் தான் இந்த வீட்ல வந்து பிறந்தேனோ?
மீண்டும் வானொலியிடமே தஞ்சம்...

ஒரு வழியாக பள்ளி திறந்தவுடன் ஏதோ விடுதலை கிடைத்தது போல் துள்ளிக் குதித்து ஓடினாலும் முதல் வாரத்திலேயே படிக்கும் வேலைகள் அதிகரிக்க எப்போது விடுமுறை வரும் என்று மீண்டும் மனம் ஏங்க ஆரம்பித்து விடும்.

😔😩😔😩

இப்படியாகத் தான் எங்களுடைய விடுமுறைகளும் கழிந்தது 

இன்றைய குழந்தைகள்