இம்மையில் நன்மை தருவார் கோவில்

 இன்று கோவிலில் பிரதோஷ பூஜை நடப்பதை ஈமெயிலில் பார்த்தவுடன் அம்மாவுடன் கோவிலுக்குச் சென்ற நாட்கள் நினைவிற்கு வந்தன.


பிரதோஷத்திற்கு மீனாக்ஷி அம்மன் கோவிலுக்குள் முண்டியடித்து கூட்டத்துக்குள் சென்றாலும் சுவாமி அபிஷேகங்களை பார்க்க முடிவதில்லை. அவ்வளவு கூட்டம்! சரியென்று சன்னதி வெளியில் நின்று கண்ணாடி வழியே சிறிது நாட்கள் பார்த்து திருப்திபட்டுக் கொண்டோம். கூட்டம் அதிகமாக, நாங்கள் வரமாட்டோம் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தவுடன் அம்மாவும் இம்மையில் நன்மை தருவார் கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

மேலமாசி வீதியிலிருந்து சற்று உள்ளே இருக்கும் தெருவில் அப்பாவின் சித்தி வீட்டுக்குப் பல முறை இக்கோவிலைத் தாண்டி சென்றிருந்தாலும் முதன் முறை சென்ற பொழுது இவ்வளவு அமைதியான, அழகான பழைய கோவில், இங்கு இருப்பது எப்படி தெரியாமல் போனது என்று தான் தோன்றியது! முதன் முறை இங்கு சென்றது ஒரு பிரதோஷ நாளன்று தான்.

'கிணிங்கிணிங்' மணி சத்தத்துடன் சைக்கிள்களும், ஆட்டோ , பைக் எழுப்பும் ஹார்ன் ஒலிகளும், கடைகளுக்குச் செல்லும் கூட்டமும் 'ஜேஜே' என்று பரபரப்பான இரைச்சலான தெருவில் இருக்கிறது கோவில்.

விசாலமான கோவிலின் உள்ளே நுழைந்தவுடன் எதிரிலேயே சுவாமி சன்னதி. நுழைவாயிலின் இடப்பக்கத்தில் கணபதிக்கு ஒரு சன்னதி. ருத்ரம் சொல்லிக்கொண்டே ஒவ்வொரு அபிஷேகமும் சிறப்பாக நடக்க, முதன்முறையாக மிக அருகில் நின்று கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரத்திற்கு கண்டுகளித்த பூஜை நேரங்கள் வாழ்வில் மறக்க முடியாத ஒன்றாகி விட்டது.

சுவாமியை வலம் வருகையில் அம்மன், பைரவர், தட்சிணாமூர்த்தி, துர்க்கை, நவக்கிரகங்கள் என்று பரந்த வெளியில். அரசமரமும், வில்வமரமும் பார்த்ததாக ஞாபகம். அன்று தட்சிணாமூர்த்திக்கு வில்வ அர்ச்சனையும் செய்தோம். நல்லா கும்பிட்டுக்கோங்க. அப்பத்தான் நல்லா படிக்க முடியும்னு சொன்னவுடனே கண்ணை இறுக்க மூடிட்டு வேண்டியதும் ஞாபகமிருக்கிறது 

 
பிரதோஷ நாட்களில் இக்கோவிலின் நினைவு மீண்டும் மதுரைக்கே அழைத்துச் சென்று விடுகிறது!



http://www.youtube.com/watch?v=ObmIP88GY_Q

கனா காணும் காலங்கள் - 1

இன்று ஃபேஸ்புக்கில் நான் படித்த மேல்நிலைப்பள்ளி அறுபதாவது ஆண்டு விழாவைச் சிறப்பாக கொண்டாடுவதாக சுபா மேடம் செய்தி அனுப்பி இருந்தார்கள். அவரும் அப்பள்ளியில் படித்தவர்.

பள்ளி நாட்களில் அறிந்தும் அறியாமலும், தெரிந்தும் தெரியாமலும் துள்ளித் திரிந்த காலங்கள் வாழ்வின் வசந்த காலங்கள்!

சென்ற முறை ஊருக்குச் சென்றிருந்த பொழுது நான் படித்த பள்ளிகளுக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. 'பல வருடங்களுக்கு' முன் பள்ளி சென்ற நினைவுகள் மீண்டும் மனதில் எழ ...!

அது ஒரு கிறிஸ்தவ பள்ளிக்கூடம். கூரை வேய்ந்த இடத்தில் நடந்த வகுப்புகள் நாங்கள் படிக்கும் காலத்திலேயே கட்டிடமாக உருவெடுத்தது. வெளி நாட்டினரின் பணஉதவியால் மதிய உணவு சில குழந்தைகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது.பெரியபெரிய வேப்பிலை, நெட்டிலிங்கம் மரங்களும், பெரணிச் செடிகளும், பல வகையான குரோட்டன்ஸ் செடிகளும், அரைநெல்லிக்காய், முருங்கை மரங்களும் ஒரு பெரிய நாவல் மரமும் புடை சூழ இருந்த பள்ளி வளாகம் அது.

பள்ளியிலேயே கன்னியாஸ்திரீகள் தங்கும் மடமும் அவர்களுக்காக சமையல் கூடமும், மாடுகள் கட்டி வைத்த தொழுவமும், ஒரு தேவாலயமும் இருந்தது. அழகிய ரோஜா தோட்டத்தையும் நன்கு பராமரித்து வைத்திருப்பார்கள். நடுவே நீல வண்ண உடையில் மாதா கையில் ஏசுவுடன் இருக்கும் ஒரு சிலையும் அங்கே இருந்தது.

பள்ளிகளுக்கே உரிய பெரிய நீல வண்ணம் அடித்த கேட். அங்கு தாமதமாக வரும் மாணவியரை பிடித்து தண்டனை கொடுக்க கையில் பிரம்புடன் வெள்ளை உடையணிந்த கண்ணாடி போட்ட வயதான ஒரு கன்னியாஸ்திரீ! பார்த்தாலே பயமாக இருக்கும் உள்ளே நுழைந்தவுடன் வலப்பக்கத்தில் இருக்கும் அறைவாசலில் ஒரு சின்ன மணி. பக்கத்தில் ஒரு கரும்பலகை. அந்த ரூமைத் தாண்டிப் போனால் அரை கிளாஸ் மாணவியருக்கான இடம். ஆங்கில மீடியம் வகுப்புகளில் கலர் கலராக பூ, பழம், காய்கறிகள் படங்கள் சுவர் முழுவதும் தொங்கி கொண்டிருக்கும். தமிழ் மீடியத்தில் அப்படி எல்லாம் எதுவும் இருக்காது.

நெஞ்சில் கையை வைத்துக் கொண்டு வலது கையால் அசிர்வதிக்கிற ஏசுவின் படம் பள்ளி முழுவதும் அனைத்து வகுப்பறைகளிலும் இருக்கும். அதன் பின்னால் சாக்பீஸ் வைத்திருப்பார்கள். அதன் பால் போன்ற நிறமும், கரும்பலகையில் ஆசிரியைகள் எழுதும் பொழுது மாவுமாவாக கீழே விழும் துருவலும், முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்தால் தலை மேல் விழுந்து வெள்ளை முடியாக இருப்பதை பார்த்து ஒருவொருக்கொருவர் சிரித்துக் கொண்டதும்...


ம்ம்ம். அது ஒரு கனாக்காலம்!


நானும் என் அக்காவும் சிறு வயதிலிருந்தே ஒரே வகுப்பில் படித்தோம். அக்கா தனியாக போக பிடிக்காமல் அடம் பிடித்ததாகவும், நான் வீட்டில் அதிக சேட்டை பண்ணிக் கொண்டிருந்ததால்!!!! அவளுக்குத் துணையாக அனுப்பியதாகவும், பிறகு அவளுடனே தொடர்ந்து பள்ளிப் போக ஆரம்பிக்க, ஆசிரியைகளும் என்னை பள்ளியில் சேர்த்து விடலாம் என்று சொல்ல, இப்படியாகத்தான் என் ஆரம்ப பள்ளிக்காலம் ஆரம்பித்திருக்கிறது. என் தங்கையும் அங்கு தான் படித்தாள்.

எங்கள் தெருவில் இருந்த சீனியர் மாணவிகளுடன் சேர்ந்து பள்ளிக்குச் செல்வோம். நடந்து போனால் பள்ளிக்குப் போக குறைந்தது பத்து பதினைந்து நிமிடங்களாவது ஆகும். தெருவே அடைத்துக் கொள்கிற மாதிரி மாணவிகள் எல்லோரும் சேர்ந்து போக, வழியில் மற்ற மாணவிகளும் சேர்ந்து கொள்வார்கள். மங்களேஸ்வரி அம்மன் கோவிலில் ஒரு கும்பிடும் உண்டு.

பழையகுயவர்பாளையத்தில் ஆண்கள் நாடார் பள்ளியைத் தாண்டி ரோட்டோரமாக நடந்து போவோம். அப்போது தெரு மிகவும் அகலமாக இருந்தது. பெரிய பெரிய மரங்களும் இருந்தன. இன்றிருப்பது போல் அவ்வளவு ஜன நடமாட்டமும் வண்டிகளும் கிடையாது. இப்போது தெரு குறுகியது போல் உள்ளது. வழி நெடுக சிறிய, பெரிய, பல குடியிருப்புகளைக் கொண்ட வீடுகள். குச்சி, மச்சி வீடுகள். குழாயடியில் நன்கு துலக்கிய பளபளக்கும் பித்தளை, அலுமினிய, எவர்சில்வர் பாத்திரங்கள். பிறகு, பளிச் என்ற நிறத்துடன் பிளாஸ்டிக் குடங்கள் என உருமாறி விட்டது

பட்டுநூல்காரர், செட்டியார், நாடார், கிறிஸ்தவர், அத்து பல்கார் என்று சௌராஷ்ட்ரமும், தமிழும் கலந்து பேசும் கிறிஸ்தவர்களாக மாற்றப்பட்டவர்கள் என்று ஒரு கதம்பமாக குடும்பங்கள் இருக்கும் தெருக்களை கடந்து போவோம்.

நாடார் பள்ளிக்கு எதிரில் வீட்டின் மாடியில், சேமியா காயப் போட்டிருப்பார்கள். பார்ப்பதற்கே அழகாக இருக்கும். பாயசம் தவிர வேறு எதற்கும் சேமியா சேர்க்காத காலம்! நெசவு நெய்பவர்கள் வெளியில் நூலைப் போட்டு சரிபார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். சிலர் வாசலில் வத்தல், அரிசி, வடாகம், அப்பளம் என்று எதையாவதைப் போட்டு காவல் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். பெண்கள் தலை முடியை காய வைத்துக் கொண்டோ, பின்னலைப் போட்டுக் கொண்டோ வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். சில குழந்தைகள் குப்பைமேட்டுக்குப் பக்கத்தில் ஒண்ணுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கும். தெரு நாய்கள் இங்கேயும் அங்கேயும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும்-இப்படி பல காட்சிகளை தினமும் கடந்து சென்றிருக்கிறோம்.

எங்கள் பள்ளிக்கு பாலரெங்கபுரம், கான்பாளையம், கிருஷ்ணாபுரம், ராம் தியேட்டர் பக்கத்திலிருந்தெல்லாம் படிக்க வந்தார்கள். மதிய நேரத்தில் சுடச்சுட அம்மா கொண்டு வந்து சாதத்தை கையில் உருட்டி கொடுக்க, நாங்களும் எங்கள் தெரு மாணவிகளும் வட்டமாக உட்கார்ந்து சாப்பிடுவோம். மோதிர அப்பளத்தை விரலில் மாட்டிக் கொண்டு, ஒவ்வொரு கவளமாக சாப்பிட்டு முடிக்க, மதிய வகுப்புகள் ஆரம்பமாகும். அம்மாக்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு உணவெடுத்துக் கொண்டு வருவார்கள். இப்போதிருக்கும் குழந்தைகளுக்கு அந்த கொடுப்பினை இல்லை. பெற்றோருக்கும் நேரமில்லை! பள்ளிகளும் அனுமதிப்பதில்லை. சாப்பிட்டு முடித்த பின் மீதமிருக்கும் தண்ணீரை மணலில் கொட்டி அது காணாமல் போவதை பார்த்து ஆனந்தப்பட்டதெல்லாம்...




ம்ம்ம். அது ஒரு கனாக்காலம்!

லதா புராணம் 176-185

- என் முகநூல் பக்கங்களில் இருந்து....

காலையில் ஆர்ப்பாட்டத்துடன் முதல்வர் பதவி 

ஏற்க வந்த AAP AK போல் 

ஒளி வட்டத்துடன் உலா வந்தாய் !

மதியமே பனியாய் பொழிந்து 

தெருவில் போராட்டம் நடத்திய AAP AK போல் 

மக்களை அலைக்கழித்தாய்!

மாலைக் குளிரில்

பதவியைத் தூக்கி எறிந்து

மக்களின் நம்பிக்கைகளை

உறைய வைத்த AAP AK போல்

உறைபனியும் ஆனாய்!

போதும் உன் அரசியல் விளையாட்டு !

உன்னுடன் 'மோதி'ப் பார்க்க யாரால் இயலும்???



லதா புராணம் #176


நதிகளும் 

பெண் பெயர்களை

சுமப்பதாலோ என்னவோ

கயமைப் பேய்கள்

அதையும்

விட்டு வைப்பதில்லை !

லதா புராணம் #177


சூடான தோசைக் கல்லுல 

பொடிசா நறுக்குன வெங்காயத்தைத் தூவி

அதுக்கு மேலே ரவா தோசை மாவை தெளிச்சு விட்டு

ஒரு சுத்து எண்ணைய ஊத்தி 

அது 'ஜிவுஜிவு'ன்னு மாவோட சேர்ந்து வெந்ததும் 

அப்பிடியே ஒரு பாதியா மடிச்சு

இலைத்தட்டு மேலே வச்சு

ஓரத்தில மொருமொருன்னு இருக்கிற தோசைய கிள்ளி

தேங்காய் சட்னியில பொரட்டி

சாம்பார்ல தோச்சு

அப்பிடியே சாப்பிடுவேனே!!!! 

லதா புராணம் #178


இனிப்பைக் கண்டவுடன் 

மான் போல் துள்ளும் 

உள்ளம். 

இனிப்பை உண்டவுடன் 

நாவில் தோன்றும் 

இன்பம்.

இனிப்பான செய்தியைக்

கேட்டவுடன்

உவகை கொள்ளும்

இந்நாள் ஓர் 'இனிய' நாள்!

லதா புராணம் #179



மதுரை வெயிலுக்கு 

ஹீட்டரை மாற்றிப் புலரும் காலை வேளையில்,

அந்தக் குளிரிலும் 'புஸ்சு புஸ்சு' வென்று ஓடிக்கொண்டு 

போகும் மக்களைப் பார்க்கும் பொழுது

வரும் உணர்ச்சி சொல்ல வைக்கும்

அட காட்டான்களா! இந்தக் குளிரிலும் ஓடணுமா என்று !!!!

லதா புராணம் #180


பனிமேகங்களிடம் 

சிக்கி

'பரிதி' 

பரிதவிப்பு 

லதா புராணம் #181


அடக் கடவுளே! 

மார்ச் மாதம் ஆரம்பிக்கப் போகிறது

இன்னும் ஜனவரி மாதிரி 

குளிரும், பனியும்! 

போலர் வோர்ட்டெக்ஸ்-அ நெனச்சா ...

போதும் போதும் -- இது மேற்கில் !

இன்னும் ஏப்ரல் கூட வரல

வெயில் காந்துது

அதுக்குள்ளே தண்ணீர் பிரச்னை வேற 

அக்னி நட்ச்சத்திரத்தை நெனச்சா ...

போதும் போதும் -- இது கிழக்கில் !

-இயற்கையின் திருவிளையாடல்கள் 

லதா புராணம் #182


உன்னைத் தொலைத்து 

விட்டதாக நினைத்து

உன் நினைவுகளில் 

வாழ்கின்ற எங்களை 

விட்டுச் செல்ல 

மனமில்லாமல்

மீண்டும் வந்தனையோ?

-Polar Vortex 

லதா புராணம் #183

நீல வானில் 

'தகதக'வென 

ஜொலிக்கும் 

கதிரவனின் 

திவ்ய தரிசனத்தில் 

குளிர்காலைப் பொழுது!

-வாழ்வு தொடங்குமிடம் நீ தானே
வானம் முடியுமிடம் நீ தானே ...

லதா புராணம் #184

தட்டில் சுவையான போளியல் 

தரையில் எடை பார்க்கும் எந்திரம் 

நடுவில் நான்!

இங்கி பிங்கி பாங்கி ...

லதா புராணம் #185

911

 வட அமெரிக்காவில் குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தவுடன் தெரிந்து கொள்ளும் முதல் விஷயம் அவசர எண் 911 பற்றியதாகத் தான் இருக்கும். எந்த ஒரு தேவைக்கும்  இந்த எண்ணைத் தொடர்பு கொண்டால் விரைவில் உதவிகள் கிடைக்கும்.

வீடு தீப்பற்றி எரிகிறதா, குழந்தையை யாரவது போட்டு அடிக்கிறார்களா, மாடி வீட்டில் குடியிருப்பவர்கள் அதிகம் தொந்தரவு செய்கிறார்களா, ரோட்டில் கார் பிரச்னையா, ஆக்சிடெண்டா இந்த நம்பர் அடித்தால் போதும் அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் போலீஸ் கார்இருக்குமிடம் தேடி வந்து விடும் .

நாங்கள் யூட்டா மாநிலத்தில் இருக்கும் பொழுது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் நண்பர் குடும்பத்துடன் மதிய உணவு முடித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.  திடீரென்று fire alarm அலற ஆரம்பிக்க, பயந்து கொண்டே மகளும், நண்பரின் மகனும் வீட்டுக்குள் ஓடி வந்தார்கள்.

குடியிருந்தவர்கள் எங்கு தீப்பற்றி எரிகிறதோ புகை எங்காவது தெரிகிறதா என்று யோசனையுடன் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க ...ஒரு சிலர் அவசரஅவசரமாக 911ஐ அழைக்க, சிறிது நேரத்தில் போலீஸ் கார்கள், தீயணைப்பு வண்டிகள் ஒன்றுக்கு இரண்டாக என்று அந்த இடமே பரபரப்பாக ... காது சவ்வு கிழியும் வகையில் அலாரம் அடிப்பது மட்டும் நிற்கவே இல்லை.

அன்று மார்மோன் கிறிஸ்தவர்கள் கடமை தவறாமல் சர்ச்சுக்குச் செல்லும் நாள். அபார்ட்மெண்ட் மேனஜேரும் சென்று விட்டிருந்தார்.

ஒரு வழியாக மேனஜரை கண்டுபிடித்து அவரிடமிருந்து சாவியை வாங்கி முதலில் அலாரம் ஆப் செய்யப்பட அப்பாடா என்றிருந்தது!

சிறிது நேரத்தில் போலீஸ் ஒருவர் வாசலில் வந்து உங்கள் அபார்ட்மென்ட்
முன்னாள் இருக்கும் அலாரம் தான் ஆக்டிவேட் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. உங்களுக்குத் தெரியுமா என்றவுடன் தான் பயந்து கொண்டே வீட்டுக்குள் ஓடிப் போன குழந்தைகள் ஞாபகத்துக்கு வந்தார்கள்.

அவர்களை அழைத்து அவர்கள் செய்த தவறைச் சுட்டிக் காட்டிய பின் வாசலுக்கு வந்து பார்த்தால்,  குழந்தைகள் கூட அவசர நேரத்தில் எச்சரிக்கை செய்யும் வண்ணம் அலாரம் அவர்கள் உயரத்திற்கே வைக்கப்பட்டிருந்தது. குழந்தைகளுக்கே உரிய ஆர்வத்தில் அடித்துப் பார்த்து விட்டிருக்கிறார்கள் போலிருக்கு!

நியூயார்க் வந்த பிறகு ஒரு நாள் மகள் என் அம்மாவுடன் பேச இந்தியாவிற்கு டயல் செய்கிறேன் பேர்வழி என்று 011 போடுவதற்குப் பதிலாக 911 போட்டு விட மறுநொடியே யார், எங்கிருந்து பேசுகிறீர்கள், என்ன பிரச்னை என்றவுடன் பயத்தில் ஹலோ மட்டும் சொல்லி விட்டு எங்கோ தப்பு நடந்திருக்கிறது என்று 'டக்'கென்று ஃபோனை வைத்திருக்கிறாள்.

ஒரு குழந்தை பேசி ஃபோனை வைத்தவுடன் அவர்களுக்கும் டவுட்டாகி விட்டது போல. அதற்குள் என் கணவரும் என்ன நடந்தது என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே ஃபோன் அடிக்க, 911 ஆட்கள் வீட்டில் என்ன பிரச்னை, ஏன் ஒரு குழந்தை எங்களை கூப்பிட்டது?அந்த குழந்தை இருக்கிறதா? பேசச் சொல்லுங்கள் என்று சொல்ல,

எதற்கும் பயப்பட வேண்டாம், என்ன பிரச்னை என்றாலும் தயங்காமல் சொல்லலாம் என்று கூற மகளும் நான் தான் என் பாட்டியுடன் பேச நினைத்துத் தவறுதலாக இந்த எண்ணை அடித்து விட்டேன். வீட்டில் ஒரு பிரச்னையும் இல்லை என்று சொன்னாலும் அவர்கள் திருப்தியில்லாமல் எங்கள் கடமையை நாங்கள் செய்தே ஆக வேண்டும். போலீஸ் வந்து சரிபார்த்து விட்டுச் சொல்லட்டும் என்று வைத்து விட்டார்கள் ஃபோனை.

என்ன காரியம் செய்திருக்கிறாய், இப்ப பார் போலீஸ் வரப் போகிறது என்று அவளை மேலும் மிரட்டிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே கதவு தட்டப்பட, வெளியில் போலீஸ்.

இந்த வீட்டிலிருந்து 911ஐ ஒரு குழந்தை அழைத்திருக்கிறது. அதற்காகத் தான் வந்தேன். யார், எதற்காகச் செய்தார்கள் என்று கேட்டு விட்டு சிறிது நேரம் எங்கே வேலை செய்கிறீர்கள், யார் யார் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் என்று எங்களிடம் கேட்டு விட்டு, மகளிடம் உனக்கு ஏதாவது பிரச்னையா, யாரவது அடித்தார்களா என்று மிரண்டு போயிருந்தவளிடம் கேட்க, அவளும் பயந்து கொண்டே அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. தெரியாமல் செய்து விட்டேன் என்று சொல்லவும் சமையல் அறை , பாத்ரூம், பெட்ரூம்கள் ஒன்று விடாமல் சுற்றிப் பார்த்து விட்டுச் சென்றார்.

ஒரு போலீஸ் வந்து வீட்டை சந்தேகத்துடன் பார்த்து விட்டுச் சென்றது கொஞ்சம் கலக்கமாகவே இருந்தது.

இது நடந்த பல மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒருநாள் மாலையில் கடைக்குப் போய் விட்டு வரும் பொழுது 'விர் விர்'ரென்று லைட்டைச் சுழல விட்டுக் கொண்டே அதிவேகத்தில் ஒரு போலீஸ் கார் என்னைப் பின் தொடர, அட ராமா! யார் வீட்டில் என்ன பிரச்னையோ என்று ஒதுங்கி போலீஸ் கார் போகும் வரை காத்திருந்து பின் நானும் செல்ல..

(இந்த மாதிரி நேரங்களில் அனைவரும் ஒதுங்கி நின்று போலீஸ் , எமர்ஜென்சி  மருத்துவ வண்டி, தீயணைப்பு வண்டிகளுக்கு வழி கொடுக்க வேண்டும்)

நாங்கள் குடியிருந்த அபார்ட்மெண்ட்டுக்குள் கார் நுழைய, கடவுளே! குழந்தைகள் பத்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்று டென்ஷனாகி விட்டது எனக்கு. வீட்டில் பெரியம்மாவும் இருந்தார் அப்போது.

இந்த போலீஸ் கார் சொல்லி வைத்த மாதிரி என் முன்னாடியே போய்க் கொண்டிருந்தது வேறு என் பதற்றத்தை இன்னும் அதிகரிக்க, சரியாக எங்கள் அபார்ட்மெண்ட் பில்டிங் முன்னால் நிறுத்த, நானும் அவசர அவசராமாக இறங்கி, என்ன பிரச்னை?  நான் இங்கு தான் குடியிருக்கிறேன் என்று சொல்லவும்,

ஒன்றுமில்லை, 911 கால் வந்தது என்றவுடன் சரி எந்த அபார்ட்மெண்ட் என்று கேட்க, நான் குடியிருந்த அபார்ட்மெண்ட் நம்பர் என்றவுடன் எனக்கு ஒரே பயம். மகனுக்கு அப்போது ஒன்றரை வயது. இப்போது என்ன நடந்திருக்கும் என்று ஒன்றும் புரியாமல் பதட்டத்துடன் நானே பில்டிங் கதவை திறந்து வீட்டுக் கதவை திறந்தவுடன் ஓடி வந்த குழந்தைகள் என் பின்னே வந்த போலீசைக் கண்டவுடன் கொஞ்சம் மிரள...

குழந்தைகளைப் பார்த்தவுடன் தான் நிம்மதியாக இருந்தது. அதற்குள் கணவரும் வந்து விட அப்பாடா என்றிருந்தது. போலீசும் உள்ளே வந்து வீட்டை நோட்டமிட்டார். என் பெரியம்மாவைப் பார்த்தவுடன் யார் இவர்கள் என்று அவருடைய பாஸ்போர்ட் இத்யாதிகளை சரிபார்த்து என்ன நடந்தது என்று கேட்க, அக்காவைப் போல வீடியோ கேம் விளையாடுவதாக நினைத்து மகன் ஃபோனில் இரண்டு விரல்களில் நம்பர்களை அழுத்த எப்படியோ 911 வந்திருக்கிறது. அது புரியாமல் அதை  தொடர்ந்து வந்த ஃபோனுக்கும் அவனே மழலையில் எங்களுடன் பேசுவதாக நினைத்துக் கொண்டு பேசியதில் பிரச்னை.

வாயில் pacifier வைத்துக் கொண்டு மகனும் போலீசிடம் போய் அவர் வைத்திருந்த துப்பாக்கியை கேட்க, நீ தானா அந்த வாண்டு? என்னிடமே துப்பாக்கி கேட்கிறாயே நிச்சயம் நீ தான் இந்த சேட்டையை செய்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி சிறிது நேரம் அவனிடம் பேசி விட்டு, துப்பாக்கியையும் காட்டி விட்டு சிரித்து பேசி விட்டுச் சென்றார்.

இதோடு இரண்டாவது 911 அழைப்பு இந்த வீட்டில் இருந்து வந்திருக்கிறது. இது ஒரு அவசர எண். இதே நேரத்தில் வேறு ஒரு குடும்பத்திற்கு உண்மையிலேயே உதவி தேவையாக இருக்கலாம். இனிமேல் பொறுப்புடன் நடந்து கொள்ளுங்கள் என்று எங்களுக்கும் அறிவுரை சொல்லி விட்டு அடுத்த முறை இப்படி ஒரு fake கால் வந்தால் உங்களுக்கு ஃபைன் போடுவோம் என்று மிரட்டி! விட்டு அவர் போகும் வரை ஒரே ...


திக்... திக்... திக்... தான்!

இது ஒரு பூரியின் கதை ...

பூரி கிழங்கு மசால், பூரி தால், பூரி சன்னா மசாலா இதனுடன் தயிர் வெங்காயம் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். புதிதாக தேங்காய் சட்னியும் கொடுத்தார்கள் மதுரையில்! இப்படி பூரி கண்ட இடமே சொர்க்கம் என்றிருந்த எனக்கு நண்பர் அனுப்பிய ஒரு பதிவில் பூரியுடன் பாஸந்தி காம்பினேஷன் மட்டும் ட்ரை செய்யவில்லை என்று தோன்றுகிறது. பாஸந்தி எனக்குப் பிடித்த இனிப்பும் கூட! (எனக்குப் பிடிக்காத இனிப்பு எது-ன்னு யோசிக்கணும் )
எதற்கும் மதுரை டெல்லிவாலாவில் கிடைக்கிறதா என்று கேட்டுக்க வேண்டியது தான்

சிறுவயதில் அம்மா சுவையான வெண்பொங்கல், அரிசி கஞ்சி (கென்னி பேஸ் ) பண்ணும் போதெல்லாம் எனக்கு பிடிக்கலை, வாந்தி வருது என்று அடம் பிடித்து உட்லண்ட்ஸ் ஹோட்டல் பூரி மசால் தான் வேணும் என கேட்டு சுவைத்து சாப்பிட்டிருக்கிறேன்.

தெற்குமாசி வீதி, மேலமாசிவீதி ஆரியபவன் போனால் எப்படா உப்பிய மொறுமொறு கோதுமை பூரி இத்தூனுண்டு கப்பில் தயிர் வெங்காயம் வரும் என்று ஆவலுடன் காத்திருந்து அவர்கள் கொடுக்கும் மல்லி, மிளகாய்த்தூள், வெங்காயம், தக்காளி, உருளைக்கிழங்கு, பட்டாணி சேர்த்து செய்த புளிப்பான மசாலா குழம்புடன் பூரி சாப்பிட ...ம்ம்ம். திவ்யம் திவ்யம்!!! சாப்பிட்டு முடித்த பிறகும் அந்த மாசலா வாசத்துடன் கை மணக்கும் 

வீட்டில் அம்மா பூரி செய்ய ஆரம்பித்தால் நான் உருண்டை பிடிப்பேன், நான் தான் தட்டுவேன் என்று வட்ட வடிவம் தவிர உலக வரைபடங்கள் அனைத்தும் வரும் எங்களுக்கு. அம்மாவோ லாவகமாக கையால் அப்படி இப்படி செய்து தட்டி விடுவார்.

அம்மா, அப்பா, பாட்டி, அக்கா , தங்கை, தம்பிகள் ஐவரும் சேர்ந்து பாசிப்பருப்பு தாலுடன் பூரியை உண்ட நாட்கள் எல்லாம் ...இனி ஒரு காலம் வர வேண்டும்! மீந்த பூரியை அடுத்த நாள் ஜீனி தொட்டுச் சாப்பிட எங்களுக்குள் அவ்வளவு சண்டை நடக்கும்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு நானும், கணவரும் சேர்ந்து பேசிக்கொண்டே உருளைக்கிழங்கு மசாலுடன் அனைத்து பூரியும் தீரும் வரை சாப்பிட்ட ஞாயிறுக்கிழமை காலைகள் ...

மதுரையில் கணேஷ் பவனில் உருளைக்கிழங்கு மசாலாவிற்காகவே பல நாட்கள் அங்கு இரவுச் சாப்பாடாக ...

இன்றும் நியூஜெர்சி , கனடா சரவண பவனில் அதே அதே!

சென்ற முறை சென்னை சரவணபவனில் ஆரம்பித்து, கும்பகோணம், மதுரை என்று போன இடங்களில் எல்லாம் தவறாமல் சுவைத்த பூரியின் சுவை இன்னும் ....

ம்ம்ம்ம்ம் !!!

காலங்கள் மாறினாலும் பூரியின் சுவை மட்டும் மாறவே இல்லை. பூரியின் மீதான ஆசையும் குறையவில்லை!!!

இந்த பூரி பதிவிற்கு காரணமான லிங்க் படித்து இன்புறுங்கள்


http://writersamas.blogspot.in/2013/04/blog-post.html

80s சித்திரைப் பொருட்காட்சி...

மதுரையில் சித்திரைத்திருவிழா நடக்கும் அதே நேரத்தில் தமுக்கம் மைதானத்தில் சித்திரைப் பொருட்காட்சிக்கான வேலைகளும் மும்முரமாக நடக்க ஆரம்பிக்கும். கோடை விடுமுறையில் பொழுதை கழித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளுக்குஇது ஒர் இனிய வரப்பிரசாதம். பாவம் பெரியவர்களுக்குத் தான் செலவை நினைத்துக் கவலையாக இருக்கும்.

வைகையில் அழகரை தரிசித்து விட்டு அவரை ஊருக்கு அனுப்பிய பின் அடுத்த இலக்கு இந்த மைதானம் தான். எப்ப போறோம், எப்ப போறோம் என்ற நச்சரிப்பு தாங்காமல் நாங்கள் வாங்கி கொடுத்ததை தான் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணக் கூடாது என்ற விதிகளுக்கெல்லாம் கட்டுப்பட்டு ஒரு நாள் மாலை குடும்பத்துடன் கிளம்பிவிடுவோம். அப்போது பார்க்க வேண்டுமே எங்களை! நாங்கள் பொருட்காட்சிக்குப் போகிறோம் என்று மைக் வைத்துச் சொல்லாத குறையாக தெருவெல்லாம் சொல்லிவிட்டு பெருமையுடன் கிளம்புவோம்.

அப்பா, அம்மா கைப்பிடித்துக் கொண்டு போகும் சுகமே அலாதி தான். அதற்கும் எங்களுக்குள் போட்டி இருக்கும்.

பொருட்காட்சிக்குப் போகும் குழந்தைகளின் கண்களில் தெரியும் குதூகலம் கும்பல் கும்பலாக மக்கள் கூட்டம் என்று அந்த இடமே 'கலகல'வென்றிருக்கும்.

தமுக்கம் மைதானத்தின் முன் இருக்கும் தமிழ் அன்னை ஆரம்பித்து மைதானம் முழுவதும் வண்ண வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அந்த பகுதி முழுவதும் 'மினுக்மினுக்' என்று ஜொலிக்க, கவுண்டரில் டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு போனவுடன் முதலில் போய் நிற்கும் இடம் போக்குவரத்துத்துறை சார்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் கண்காட்சி. சிறிய வடிவில் அமைக்கப்பட்ட அழகான ஊர். அதைச் சுற்றி சுற்றி வரும் மினியேச்சர் கார்கள், பஸ்கள், ரயில் பாதைகள், ரயில்கள். வீடுகள், மரங்கள், விளையாட்டு மைதானம், மக்கள், குழந்தைகள் என்று பார்க்க பிரமிக்கும் வகையில் செய்திகளுடன் படங்களும் என்று அந்த கண்காட்சி நன்றாகவே இருக்கும். அவ்வளவாக கூட்டம் இருக்காது


அன்றைய துறை அமைச்சர் வணக்கம் சொல்வது போன்ற போஸ்டர், முதலமைச்சர் போஸ்டர்களை தாண்டி வெளியே வந்தால், மைதானத்திற்குள் குழந்தைகளுக்கான ரயிலில் குழந்தைகளுடன் பெற்றோர்களும் குழந்தைகளாய் கையசைத்துக் கொண்டே போவதைப் பார்த்து விட்டு,

எதிர்த்தாற் போல் நீண்ட கிருதா, பெல்பாட்டம் என்று அமிதாப், தர்மேந்திரா , ராஜேஷ் கண்ணா, சிகரெட்டை வாயில் வைத்துக் கொண்டு ஸ்டைலாக ரஜினி, ஸ்டெப் கட்டிங் சொக்கும் பார்வையுடன் கமல், தாஜ்மஹால், கோவில் என்று பல வண்ண உருவ அட்டைகளுடன் போட்டோ எடுத்துக் கொள்ள முடியும் என்று கடைக்காரர் கூவிக் கொண்டிருக்க, யாருடன் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டே தாஜ்மஹால் முன்பு நாங்கள் அமர்ந்து கொண்டு படம் எடுத்துக் கொள்ள எடுத்தவரும் ஒரு மணி நேரம் கழித்து வாருங்கள் என்று சொல்லும் பொழுது ஏதோ நிஜ தாஜ்மஹாலுக்கே போய் எடுத்து விட்ட சந்தோஷத்தில் படம் எப்படி வந்திருக்குமோ என்று எண்ணிக் கொண்டே அடுத்த கடைக்கு விஜயம்.

பெரும்பாலும் வட இந்திய மாநிலங்களிலிருந்து விதவிதமான சேலைகள், கைவினைப் பொருட்கள் என்று எதையாவது ஒன்றை வாங்கத் தூண்டும் விதத்தில் பரப்பி வைத்திருப்பார்கள். திரும்பி அம்மாவை பார்க்கும் போதே எல்லாம் வீட்டுக்கு போகும் போது பார்த்துக்கலாம் என்று நாங்கள் ஏதாவது கேட்கும் முன்னே அப்பாவோ அம்மாவோ சொல்ல அடுத்து என்னாவாக இருக்கும் என்ற ஆவலுடன் ஓடிப் போய்க் கொண்டிருப்போம்.

சும்மா சும்மா ஓடிப்போய்க்கிட்டிருந்தே யாராவது தூக்கிட்டுப் போயிருவாங்க. எல்லாரும் சேர்ந்தே வாங்க என்று அப்ப அப்ப கட்டளைகள் வந்து கொண்டே இருக்க, காதுல கையில போடுறதுன்னு அன்றைய நதியா, குஷ்பூ மாடல்கள் கண்களில் மின்னலடிக்கும்.கேட்க நினைக்கும் மனதை அடக்கிக் கொண்டே, இல்லேன்னா திட்டு கிடைக்கும். வீட்டுக்குப் போனா அடியும் கிடைக்கும்!

அனைத்துக் கடைகளிலும் பெண்கள் கூட்டம் அலை மோதும். பேரம் பேசி சாமான்களை வாங்கி கொண்டிருப்பார்கள். சிறு குழந்தைகளுக்கான பொம்மைகள் பலூன்கள், விளையாட்டு சாமான்கள் என்றிருக்கும் கடைகள் முன் தொண்டை கிழிய கத்தி ஆர்ப்பரிக்கும் குழந்தைகளை பார்க்கவே பாவமாக இருக்கும்.

ஒரு கடையில் ஒருவர் சரசரவென்று பஜ்ஜிக்கு வாழைக்காய், கிழங்கு என்று சீவி பொரித்தெடுப்பதை பார்த்து நாமும் வாங்கினால் அப்படியே செய்யலாம் என்று நினைத்து வாங்குபவர்கள் பலர். அதே போல் முறுக்கு பிழிவதைக் கூட அனாயசமாக பண்ணுவதைப் பார்த்து வாங்கி ஏமாந்தவரும் பலர். இதற்குள் கொஞ்சம் களைத்திருப்போம். அங்கு நடக்கும் நாடகத்தையோ, நாட்டிய நிகழ்ச்சியையோ சிறிது நேரம் பார்த்து விட்டு(சொற்ப கூட்டமே அந்த இடத்தில் இருக்கும்)

பெல்பாட்டம் ஸ்டெப் கட்டிங் மன்மத குஞ்சுகள் சிங்கிளாக வராமல் கூட்டமாக வந்து கூட்டத்தில் இளம்பெண்களை நோட்டம் விடுவதும், சில்லறை கமெண்ட்களை இளித்துக் கொண்டே சொல்வதும், பெண்களை பின்தொடருவதும் போன்ற கூத்துக்களும் நடந்து கொண்டிருக்கும்.

பெண் குழந்தைகளை பெற்றவர்களுக்குத் தான் எத்தனை கவலைகள்?

ஏதாவது குடிக்க வேண்டும் என்றவுடன் அப்பாவும் என்ன வேணும் என்று கேட்க,  குடித்தவுடன் 'சுர்'ரென்று உச்சி மண்டையில் ஏதோ பண்ணுமே, லிம்கா குடிக்கலாமா ? இனிப்பும் புளிப்புமா டொரினோ, ஃபேன்ட்டாவா? வழுக்கையுடன் இனிப்பான இளநீரா, இல்லை இனிக்க இனிக்க தொண்டையில் கரையும் ஐஸ்கிரீம் , திகர்தண்டாவா என்று இங்கி பிங்கி பாங்கி போட்டு கேட்டதை வாங்கிக் கொடுப்பார்.

சிரிப்பும் கும்மாளமுமாக இருக்கும் குடும்பங்களும், ஐஸ்கிரீமை கைகளில் வழிய விட்டு அதையும் நக்கிக் கொண்டே அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களையும் பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கும். அதற்குள் தெரிந்தவர்களைப் பார்த்து விட்டால் அவர்கள் என்ன சாமான்கள் வாங்கினார்கள் என்றதிலிருந்து என்ன என்ன கண்காட்சிகளைப் பார்த்தார்கள் என்று கேட்டுத் தெரிந்து விட்டு...

ஏரோப்ளேன் , கப் அண்ட் சாசர் என்று பலவிதமான ராட்டினங்களில் ஏறி கடைசியில் ராட்சத ராட்டினம் ஏற வரிசையில் காத்திருப்போம். ஒன்றும் பயமில்லையே என்று அப்பா,அம்மா கேட்க, பயமிருந்தாலும் ஏற வேண்டும் என்ற ஆசையில் இல்லை என்று தலையாட்டி விட்டு ரெண்டு ரெண்டு பேரா ஏறிக்குங்க என்றவுடன் ஆடும் இருக்கையில் அமரும் போதே முகத்தில் கலவரம் தொற்றிக் கொள்ளும்.

மெதுவாக ராட்டினம் மேலே போக அடி வயிற்றில் கலக்கமும், மேலே போக போக தலை சுற்றுவது போலவும் கீழே பார்த்தால் அந்தரங்கத்தில் தொங்குவது போலவும் இருக்கும். இருக்கையின் முன் கம்பியை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டுஉச்சியிலிருந்து பார்த்தால் தமுக்கம் மைதானம் முழுவதும் சிறு சிறு உருவ மனிதர்களுடன் விளக்கொளியில் பார்க்க அருமையாக இருந்தாலும் பயத்தில் அதை அனுபவிக்க முடியாமல் போவது தான் கொடுமை!

ஒரு சில விடலைகள் அங்கிருக்கும் பெண்களை கவருவதற்கு இரண்டு கைகளையும் தூக்கிக் கொண்டு தனக்கு பயமே இல்லை இதெல்லாம் ஜுஜுபி என்று ஆர்ப்பரிக்க, சிலர் வாந்தி எடுக்க என்று எப்படா இது முடியும் என்ற மனநிலைக்கு வரும் பொழுது இறங்குங்கள் என்றவுடன் தப்பித்தோம், பிழைத்தோம் என்று ஓடி வருவோம். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் தவறாமல் ஏறி விடுவோம். அப்பத்தானே, நான் ஜயன்ட் வீலில் ஏறினேனே என்று சொல்லிப் பீத்திக்கலாம் :)

அடுத்து எங்கே போகலாம் என்று அப்பா கேட்டவுடன் மரணக்கிணறு என்று கோரசாக சொல்ல டிக்கெட்டை கொடுத்து விட்டு அந்த மரப்பலகையின் வழியாக உள்ளே போக கீழே உள்ள நுழைவாயிலின் வழியே 'டபடப'வென்ற சத்தத்துடன் ஒரு பைக்கில் இளைஞன் மெதுவாக உள்ளே வர, அந்த இடம் முழுவதுமே அதிரும். மெதுவாக மேலே வர,வர சத்தமும், அதிர்வும் அதிகமாக கூட்டம் ஆர்ப்பரிக்க அவர் அந்த பலகை கிணற்றில் 'விர்விர்'ரென்று சுற்றி வர, பார்ப்பவர்களுக்குத் தான் எப்படி இவரால் முடிகிறது என்று ஆச்சரியமாக இருக்கும்.

வெளியே வந்தால் வைக்கோல் வாசனை, சாணி  என்ற கலவையான இடத்தில் தேமே என்று ஆடு, கோழி, மயில் பன்றி, கரடி சிங்கம், புலி என்று பார்க்க பாவமாய் இருக்கும். ஆனால் பயமாகவும் இருக்கும். அந்த கூடாரத்தையும் தவறாமல் பார்த்து விட்டு வந்து விடுவோம்.

ஒரு வழியாக எல்லாம் பார்த்த திருப்தியில் சாப்பிட போககையில் லாவகமாக திருப்பி திருப்பி போடும் சோளா பட்டுரா என்று உப்பிய பூரியும், காரமான சன்னா மசாலாவும் வாங்கி சாப்பிட்டு விட்டு, வரும் வழியில் மறக்காமல் கறுப்பு/வெள்ளை தாஜ்மஹால் போட்டோவையும் வாங்கிக் கொண்டு வீடும் வந்து சேரும் பொழுது நடந்த களைப்பும் போய் விட்டு வந்த திருப்தியும் சேர தூக்கமும் சொக்க...

கோடை விடுமுறையின் மகத்தானஅந்நாள் இனிமையான நன்னாள்

சித்திரைத் திருவிழா

மதுரையில் கொடியேற்றத்துடன் சித்திரைத் திருவிழா ஆரம்பமாகி தினம் ஒரு வாகனத்தில் அன்னையும், சுந்தரேஸ்வரரும் வீதிகளில் உலா வரத் தொடங்கி விட்டார்கள். மீனாக்ஷி கல்யாணம் அன்று இரவு பூப்பல்லக்கு மறுநாள் காலை நகரில் தேர் உலா என்று 'கலகல'ப்பிற்கும் குறைவிருக்காது!

மக்களுக்கும் திருவிழா, விருந்து என்று நாட்கள் ஓடிப் போவதே தெரியாது. விடுமுறையில் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் நித்தம் சுவாமியை பார்ப்பது, தனக்குப் பிடித்த மிட்டாய்களை வாங்கித்தின்பது என குதூகலமாக பொழுதும் போய் விடும் .

இத்தோடு முடிந்ததா திருவிழா?

அங்கயற்கண்ணியின் திருமணத்திற்காக அழகர் மலையிலிருந்து புறப்படும் பெருமாள் மதுரை வரும்வழியில் அவரை எதிர்கொள்ளும் மக்களுக்கும் அருள் புரிந்து விட்டு அடுத்த நாள் அதிகாலையில் வைகை ஆற்றில் குதிரை வாகனத்தில் இறங்கும் அழகைக் காண மதுரை சுத்துப்பட்டு கிராமத்தில் இருந்து வண்டி கட்டிக்கொண்டு திரண்டு வரும் மக்கள் கூட்டத்தை பார்க்க வேண்டுமே!

அன்று எங்கள் வீட்டில் காலையில் இருந்தே ஒரே தடபுடலாக இருக்கும். நன்கு துலக்கி பட்டை நாமம் போட்ட ஒரு சொம்பில் நாட்டுச்சக்கரை, ஏலக்காய் பொடித்துப் போட்டு வாழை இலையால் மூடி கதம்ப பூக்களால் அலங்கரித்து தங்கக்குதிரை வாகனத்தில் வரும் கள்ளழகரை பார்ப்பதற்கு எல்லோரும் காத்திருப்போம்.

தெருவில் போகும் கோமாளிகளையும், அனுமன், கருடன் வேஷத்தில் ஆடிக் கொண்டே காசு வாங்கிச் செல்லும் கூட்டங்களையும் பார்த்துக் கொண்டு மேம்பாலம் அருகில் மக்களை இறக்கி விட்டுச் செல்லும் ரிக்க்ஷா, ஆட்டோக்களையும் கடந்து மூங்கில் கடைகளையும் தாண்டி தூரத்தில் தெரியும் அழகரை பார்த்துக் கொண்டே அவரை நோக்கி கூட்டத்துடன் கூட்டமாக ஓடியது ஒரு காலம்!

ஒரு மண்டபத்துக்கருகில் அழகருக்காக காத்திருந்து அவரைப் பார்த்ததும் சொம்பின் மேல் சூடம் வைத்து கும்பிட்டு விட்டு வந்தமர்ந்த பிறகும் கேட்கும் கோவிந்தா கோஷம்...ம்ம்ம். தீபாராதனை காட்டிய பிறகு சர்க்கரையை அங்கிருப்பவர்களுக்கும் கொடுத்து விட்டு உண்டியலிலும் தாரளமாக காணிக்கை போடுவார்கள்.

இந்த வருடம் அழகர் என்ன பட்டு(வெண் பட்டு, பச்சைப் பட்டு) உடுத்திக் கொண்டு வருவார் என்று ஆருடம் பார்ப்பவர்களும் ஆர்வமாக காத்திருப்பார்கள். ஜொலிக்கும் குதிரை வாகனமும், அழகான பெருமாளும், பெரிய நாமம் போட்ட விசிறிகளும், ஆற்றில் கூட்டமும், குளிர்நீரால் பெருமாளை வரவேற்கும் கோமாளிகளின் கூட்டமும் சொல்லாமல் சொல்லி விடும் அழகர் இருக்கும் இடத்தை. போலீஸ்காரர்களும் கூட்டத்தை கண்காணித்துக் கொண்டே அழுகின்ற குழந்தைகளைப் பற்றி அறிவிப்பதும் என்று திருவிழாக் கூட்டத்தை கட்டுக்குள் கொண்டு வர சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்.

கோமாளிகளும் குதிரை வாகனத்தில் எழுந்தருளியுள்ள பெருமாளைச் சுற்றி நின்று கொண்டு தண்ணீரால் பீய்ச்சி அவரை வரவேற்பார்கள். அவர்கள் ஜல்ஜல் என்று சலங்கையை கட்டி சந்தனம் பூசி மலர்மாலைகளை போட்டுக் கொண்டு கையில் சுருட்டு மாதிரி ஒரு பெரிய தீவட்டியை வைத்திருப்பார்கள்... அவர்களைச் சுற்றி குழந்தைகள் பட்டாளாம் என்று அந்த இடத்தைப் பார்க்கவே 'கலகல'வென்றிருக்கும்.

சுவாமி எழுந்தருளும் மண்டபங்களில் அனைவருக்கும் சூடாக தொன்னையில் சர்க்கரைப் பொங்கலோ வெண்பொங்கலோ கொடுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இதையெல்லாம் சாப்பிட்டு விட்டு நாமம் போட்ட ஓசி விசிறியையும் வாங்கிக் கொண்டு வரும் வழியில் பால் ஐஸ் வாங்கி வெயிலில் உருகி ஓடுவதற்குள் கையில் வழிவதையும் சேர்த்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே (!) வர, இளநீரைப் பார்த்ததும் மீண்டும் அப்பாவை பார்க்க, இது வேண்டுமா திகர்தெண்டா வேண்டுமா என்று கேட்டு ஏதாவது ஒன்றை குடித்து விட்டு மறக்காமால் ஆப்பிள் பலூனையும் வாங்கி கொண்டு வீடு வந்து சேர, தெருவில் குழந்தைகள் கையில் திருவிழாவில் வாங்கின ஏதாவது ஒரு பொருள் இருக்கும் :)

அந்த வெயிலிலும் மக்கள் கூட்டத்தில் மதுரையே கலகலக்கும்!

முன்பெல்லாம் கள்ளழகரைப் பார்த்தவுடன் சூடம் ஏற்றிய நாமம் போட்ட சர்க்கரை சொம்புகள் தான் தெரியும். இப்போது என்னவென்றால் கைப்பேசிகளும், படம் பிடிக்கும் கேமராக்களும் தான் பெருமாளைச் சுற்றி! மக்கள் கைகளைத் தூக்கி கோவிந்தா சொல்கிறார்களோ இல்லையோ, கைப்பேசியை வைத்துக் கொண்டு படமெடுப்பதில் தான் மிக்க ஆர்வம் இருப்பதாக தெரிகிறது!

பாட்டியுடன் வண்டியூர் போய் இரவு முழுவதும் நடக்கும் தசாவதார நிகழ்ச்சிகளையும் விடிய விடிய பார்த்து விட்டு வந்திருக்கிறோம்.

மாமா ஒருவர் அண்ணா நகர் போன பிறகு அவர் இருந்த குடியிருப்பில் இருக்கும் பந்தலில் சுவாமி வர, அவரும் சொந்தங்களை அழைத்து விருந்து வைத்து சொந்தங்களுடன் சுவாமி பார்ப்பது என்று குதூகலமான நாட்கள்...!

கள்ளழகர் ஊர் திரும்பும் நாளன்று பிரத்யேமாக மிஷன் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து பஸ் விடுவார்கள். மக்கள் குடும்பங்களுடன் புளியோதரை, இட்லி, தயிர் சாதம், சுண்டல், முறுக்கு இத்யாதிகள் எடுத்துக் கொண்டு பாண்டியன் ஹோட்டல் முதல் கலெக்டர் பங்களா, மும்மாவடி வரை பல பந்தல்களிலும், நிழல்களிலும் அமர்ந்து கள்ளழகரை சேவித்து வழியனுப்பியும் வைக்க திருவிழா இனிதே முடியும்.

வேகவைத்த கடலை, ஆள்வள்ளிக்கிழங்கு, உளுந்து, தாடிக்கிழங்கு (பனங்கிழங்கு), முறுக்கு, அதிரசம், ஐஸ், பஞ்சு மிட்டாய், சர்பத் என்று உடல் எடை பற்றிய எந்த வித கவலையும் இல்லாமல் எதை தின்றாலும் செரிந்த வயது அது.

ம்ம்ம்ம். ஞாபகம் வருதே , ஞாபகம் வருதே ...

எதிர்சேவை செய்து வரவேற்றது போய்

ஆற்றில் இறங்கி வணங்கியது போய்

வண்டியூரில் கண்டுகளித்த தசாவதார தரிசனமும் போய்

கணினி வழியே பார்க்கும் நிலைமை இன்று.

மக்களின் உள்ளத்தில் உவகை தரும் சித்திரைத் திருவிழா மதுரை மக்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம்!

பொக்கிஷம்...

குழந்தைகள் பிறந்து நோய் நொடியில்லாமால் வளரும் வரை பெற்றோர்களுக்குத் தினம் தினம் சவாலான நாட்கள் தான்!

என் மகள் பிறந்து மூன்று வயது வரை மதுரை வாசம். பாட்டி வீட்டிலேயே சீராட்டி பாராட்டி வளர்ந்த செல்லக் குழந்தை அவள். எப்போதாவது வாந்தி, பேதி, காய்ச்சல் என்று வரும். அமெரிக்கா வந்து டே கேர் செல்ல ஆரம்பித்த பிறகு தான் காது, தொண்டை வலி, காய்ச்சல் அதிகமாகியது. ஆனாலும் அவள் ஆரோக்கியமாகத் தான் இருந்தாள்.

மகன் பிறந்த மூன்று மாதங்களில் உறவினர் ஒருவர் குழந்தையின் தலையில் ஏதோ சின்ன கட்டி மாதிரி இருக்கிறது என்று சொல்ல நாங்களும் தடவிப் பார்த்ததில் ஆமா, மெத்து மெத்துன்னு இருக்கே என்னவோ ஏதோ என்று அடுத்த நாளே மருத்தவரிடம் அழைத்துச் செல்ல அவரும் மூளை அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களை போய் பார்க்குமாறு சொல்லி வயிற்றில் புளியை கரைத்தார்.

முதலில் ஒரு மருத்துவரைப் பார்க்க அவரும் தலையை தடவிப் பார்த்து விட்டு இந்த மாதிரி இருக்கும் சில குழந்தைகளுக்கு அறுவை சிகிச்சை பலனளிக்கலாம் பலனளிக்காமல் போகவும் செய்யலாம் 50-50 சான்ஸ் தான். உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லை என்றவுடன் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. என் குழந்தைக்கு எதுவும் ஆகிடக் கூடாதே என்ற பதைபதைப்பு இருந்தாலும் அவனுக்கு ஒன்றும் இருக்காது என்று எங்களை  நாங்களே சமாதனப்படுத்திக் கொண்டோம் !

குழந்தையை கையில் கொடுத்து பிடுங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்றால் அவன் ஏன் எனக்கு மகனாக பிறக்க வேண்டும் என்று பித்துப் பிடித்த நிலையில் வேறு மருத்துவரையும் கலந்தாலோசித்து பார்க்கலாம் என்று அந்த நாளும் வந்தது.

அவர் மிகப் பொறுமையாக குழந்தையை டெஸ்ட் செய்தார். ஸ்கேன் செய்து பார்க்கலாம் என்று ஒரு நாளும் குறித்தாயிற்று! அதற்குள் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக தலையில் கட்டியும் வளரத் தொடங்கி டேபிள் டென்னிஸ் பந்து அளவிற்கு அவன் தலையாட்டும் பொழுதெல்லாம் அதுவும் சேர்ந்து ஆடி எங்கே அவனுக்கு வலிக்குமோ என்று தூக்கத்தில் தலையை இடித்துக் கொள்ளாமல் இருக்கணுமே என்று அவனுக்காக வாங்கிய தொட்டிலையும் மறந்து என்னருகிலேயே வைத்துக் கொண்டு தூக்கத்தையும் தொலைத்தேன்.

ஒன்றும் அறியாத குழந்தையும் முகம் பார்த்து சிரிக்க அதை பார்த்து நாங்கள் அழ, இந்தச்  சிரிப்பும் குழந்தையும் நிரந்தரமா இல்லையா என்று நொடி நொடியாக அனுபவித்த ரணங்கள் வாழ்க்கையில் நான் அதுவரை சந்தித்த ரணங்களை ஒன்றுமில்லாமல் செய்து விட்டது! இதையெல்லாம் பொறுமையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த மகளுக்கும் சொல்ல தெரியாத மன வேதனை.

ஸ்கேன் சென்டரில் இருந்து நாளும் நேரமும் சொல்லி குழந்தை அசையாமல் இருக்க மயக்க மருந்தையும் கொடுத்து அவன் மயக்கமான பிறகு மூன்று மாத குழந்தையை மெஷினில் படுக்க வைத்து இருபக்கமும் முட்டு கொடுத்து மெதுவாக உள்ளே செல்ல பல கோணங்களிலும் மூளையை படங்கள் எடுத்துக் கொண்டிருக்க, மனம் முழுவதும் அவனுக்கு ஒன்றும் ஆகி விடக்கூடாது. அசையாமல் படுத்திருந்த அந்த நிலையில் குழந்தையைப் பார்க்க பார்க்க சத்தம் போட்டு அழவும் முடியாமல் மனதிற்குள்ளே புழுங்கத் தான் முடிந்தது.

ஒரு வழியாக மயக்கம் தெளியும் வரை குழந்தையை வைத்திருந்து அவன் எழுந்து பசி அடங்கிய பிறகு வீட்டிற்கு அனுப்பினார்கள். சிரித்துக் கொண்டே அங்கிருந்தவர்களையும் கவர்ந்த அதே நேரத்தில் கவலைப்படாதீர்கள் எல்லாவற்றிற்கும் தீர்வு கிடைக்கும் என்று  அவர்கள் நம்பிக்கையாகச்  சொன்னது பலிக்க வேண்டுமே என்று வேண்டாத கணங்கள் இல்லை, கடவுள்கள் இல்லை.

டாக்டரிடம் இருந்து எப்படா நல்ல செய்தி வரும்  மனம் தத்தளிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. மகளை கவனித்துக் கொள்ள அம்மா இருந்ததால் என் உலகம் இவனை மட்டுமே சுற்றிக் கொண்டு இருந்தது.

அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்து அழகு குழந்தை என்றவர்கள் தலையில் கட்டியை பார்த்து ஐயோ பாவம் என்று எங்களைப் பார்த்த பரிதாபப் பார்வையில் தினம் தினம் தொடர்ந்த மன உளைச்சல்கள் உடலையும் மனதையும் சோர்வடையச் செய்தன. குழந்தையை பார்க்கும் போதெல்லாம் என் மகன் என்னுடன் இருப்பானா என்ற கவலையில் அவனைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக் கொண்டு அழுது அரற்ற தான் முடிந்தது!

ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்டை பார்த்த டாக்டரும் அறுவை சிகிச்சை செய்து எடுத்து விடலாம். மூளையுடன் சம்பந்தமில்லை போலத் தான் தெரிகிறது. சிகிச்சையின் போது இன்னும் தெளிவாகத் தெரியலாம் பயப்படாதீர்கள் என்று ஆறதலாக கூறினார்.

நாளும் குறிக்கப்பட்டது. அறுவை சிகிச்சையின் போது மயக்க மருந்து கொடுக்க வேண்டும். அதனால் முதல் நாள் மாலையில் இருந்து அவனுக்கு பால் கொடுக்க கூடாது. நடு இரவிற்குப் பிறகு தண்ணீரும் கொடுக்கக் கூடாது என்று சொல்லி விட்டார்கள். இவனுக்கோ பசி அதிகம். அதுவரை நன்றாக பால் கொடுத்து விட்டு திடீரென்று நிறுத்தி தண்ணீர் கொடுத்தால் பசிக்கு அழும் குழந்தையின் குரலை கேட்க முடியவில்லை. சமாதானப்படுத்தவும் தெரியாமல் இரவு முழுவதும் அவனை நானும் கணவரும் மாற்றி மாற்றி தோளில் போட்டு தூங்க வைக்க முயற்சி செய்தோம். அழுது அழுதே களைத்துப் போய் தூங்கியவன் மீண்டும் நடு இரவில் வீவீவீவீவீல் என்று ஆரம்பித்து எப்பொழுது விடியும் என்று காத்திருந்த ஒவ்வொரு நொடியும் உயிர் போன நொடிகள் தான்!

ஆறரை மணிக்குத் தயராகி குழந்தை உயிருடன் ஒரு குறையில்லாமால் திரும்பி வர வேண்டும் என்று கடவுளையும் வேண்டிக் கொண்டு மருத்துவர்களின் கையில் கொடுக்கும் பொழுது என் உயிர் என்னிடம் இல்லை. அவர்கள் மயக்க மருந்து கொடுத்து சிகிச்சைக்குத் தயாராக்க, காத்திருந்த நொடிகளில் என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்ற பிரக்ஞையே இல்லாமல் எப்பொழுது எல்லாம் முடிந்து சுபச் செய்தியுடன் டாக்டர் வருவார் என்ற நொடிப் பொழுது அவஸ்தைகள்...

ஒவ்வொரு நொடியும் யுகங்களாக கரைய, இரண்டு மணி நேரம் கழித்து வெளியில் வந்த மருத்துவரும் கவலை வேண்டாம், கட்டியை எடுத்து விட்டோம், நல்ல வேளை மூளை வரை செல்லாததால் பாதிப்பு இல்லை. சிறிது நேரத்தில் மயக்கம் தெளிந்து விடும். பதினைந்து தையல்கள் போட்டு வலி தெரியாமல் இருக்க மருந்தும் கொடுத்திருக்கிறோம். மூன்று நாட்கள் கழித்து அழைத்து வாருங்கள் என்று சொல்லி கை குலுக்கி விட்டுப் போய் விட்டார். அன்று என் மகனை மீட்டுக் கொடுத்த அவர் தான் எனக்கு கடவுளாகத் தெரிந்தார்.

மனம் கொஞ்சம் தெளிவாக அங்கிருப்பவர்களை அப்போது தான் பார்த்தேன். உள்ளே அவர்களின் சொந்தங்களுக்கும் சிகிச்சை நடக்கிறது போல. சில நொடிகள் முன்பு வரை நான் இருந்த மன நிலையில் தான் அவர்களும் இருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. அவர்களுக்கும் நல்ல செய்திகள் கிடைக்கட்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் ஸ்ட்ரெட்சரில் என் குழந்தை தலையில் பெரிய கட்டுடன் பெத்த மனம் பித்தாயிற்றே. அந்த நிலையில் அவனைக் கண்டதும் ....

ஒரு வழியாக அவன் முனகி மெதுவாக கண் விழித்து இரண்டு மணி நேரம் போல் அங்கிருந்தோம். எப்படி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லி அனுப்பி விட்டார்கள்.

பசி அடங்கி அவனுலகத்தில் ஆனந்தமாக இருந்தான் என் செல்லம். காலை, மாலை, இரவு என்று அவன் பக்கத்திலேயே தவம் கிடந்தோம். தன் தலையில் ஏதோ ஒன்று பாரமாக இருப்பதை குழந்தை அறிந்திருக்க வேண்டும். தலையை திருப்பி திருப்பி பார்த்தும் ஒன்று தெரியவில்லை அவனுக்கு. தையல் காய்ந்து அரிக்க செய்ததோ என்னவோ மெதுவாக தலையை தடவப் போனவனை அவசர அவசரமாக தடுத்து கண்ணாடியில் அவன் முகத்தை காட்டி ...ம்ம்ம்... மெல்ல மெல்ல மனம் அமைதியானது!

மூன்றாம் நாள் கட்டுக்களை களைந்து தையலையும் பிரித்து விட்டார்கள். சமர்த்தாக அழாமல் இருந்தான். பேஸ்பால் மாதிரி வடுக்களுடன் இருந்த தலையை அப்பொழுது தான் பார்த்தேன்!!! அங்கு மட்டும் முடி வளராது என்று டாக்டர் சொன்னார்.

முடி வளரும் வரை உறுத்திக் கொண்டே இருந்த அந்த வடு காலம் செல்ல செல்ல பார்வையில் இருந்து மறைந்தாலும் மனதில் ஆறாத ரணங்களாகவே இருந்தது பல வருடத்திற்கும். எப்பொழுதும் ஒரு சந்தேகப் பார்வையில் உடலில் வேறு எங்கும் கட்டிகள் இல்லையே என்று சஞ்சலமாகவே இருந்தது!

எப்படியெல்லாம் என்னை வதைத்தாயடா என்று இன்றும் அவனிடம் சொல்லி புலம்பி கொண்டிருப்பேன்.

பால் இருந்தும் குடிக்க முடியாமல் அழுத குழந்தையை நினைக்கும் போதெல்லாம் பாலுக்கு கூட வழியில்லாமல் அழும் குழந்தைகளின் பசிக் கொடுமையையும், அந்த அவலத்தைக் காண நேரிடும் தாயின் மனவலியையும் என்னால் நன்றாகவே புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

ஒவ்வொரு தாயும் தன் குழந்தையை வளர்க்க தூக்கம், பசி, அபிலாஷைகள் என்று பலவற்றையும் தியாகம் செய்து விட்டுத் தான் இருப்பாள், இருக்கிறாள். கல்லூரி படிப்பை முடித்து வேலைக்குப் போகவிருந்த இருபத்தியோரு வயது மகனை தொலைத்த எதிர் வீட்டு ரெனியின் அம்மா, தன் மகன் உயிருடன் இருக்கிறானா இல்லையா தெரியவில்லை என்று அழும் ஒவ்வொரு நொடியும் எத்தகைய கொடிய ரணகணங்கள் ஒரு தாய்க்கு என்று என்னால் முழுவதுமாக புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

காலம் தான் பதில் சொல்லும்!

மீனாக்ஷி எனும் அருள் மங்கையின் தூங்கா நகரம் ...

மதுரையில பிறந்துட்டு மீனாக்ஷிய பார்க்காம போனா மனசு ஒத்துக்குமா இல்ல நிம்மதியாத் தான் இருக்க முடியுமா???

ஊருக்குப் புறப்பட சில தினங்களே இன்னுமிருக்க ஐயப்ப, செவ்வாடை, முருக பக்தர்கள் கூட்டம் அதிகமாக இருக்குமே என்று காரணங்களைச் சொல்லி ஒரு வழியாக இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் கோவிலுக்குப் போனால் நிம்மதியாக, அமைதியாக கண் குளிர அம்மனை தரிசித்து விட்டு வரலாம் என்று ஒரு நன்னாள் இரவில் புறப்பட்டோம்.

அம்மன் சன்னதி வாசலில் அவ்வளவு கூட்டம்! தப்பு கணக்கு போட்டு விட்டோமோ?

செருப்பு டோக்கனை வாங்கிக் கொண்டு கேமரா இருக்கா, செல்போன் இருக்கா என்று கேட்டு விட்டு செக்யூரிட்டி கதவு வழியாக உள்ளே விட்டார்கள். மதம் எனும் விஷம் நாளொருமேனி பொழுதொரு வண்ணமாக வளர்ந்து பொல்லாத சதிகளுக்கு பயந்து இப்படி ஒரு நிலைமை வந்திருப்பது மனதிற்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

'கம்'மென்று மல்லிகை, பிச்சிப் பூ, கொழுந்து, செவ்வந்தி மாலைகளின் வாசனையை முகர்ந்து கொண்டே பிள்ளையாரையும், முருகனையும் தரிசித்து விட்டு, ஜெகஜோதியாக இருந்த வளையல்கடைகளையும், குட்டி யானையையும் கடந்து விபூதி பிள்ளையார் தலையில் விபூதியை பூசி,

முகத்தில் அடிக்கிராற்போல் சிவப்பும், வெள்ளை வர்ணமும் அடித்த தெப்பக்குள படிகளில் சீடை, முறுக்கு தின்று கொண்டே வீட்டு விஷயங்களைப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் நடுத்தர வயதினர்களையும், சமீபத்தில் திருமணமாகி புது தாலி மெருகு குறையாமல் ஒட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த இளம் தம்பதியர்களையும், நண்பர்களுடன் அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தவர்களையும், செல்போனில் கோபுரத்தை படம் எடுப்பது போல் இளம்பெண்களை 'கண்காணித்து' கொண்டிருந்தவர்களையும் பார்த்துக் கொண்டே,

நீரில்லாமல் வறண்ட குளத்தில் பொற்றாமரை...ம்ம்ம் குளம் நிரம்பியிருந்தால் பார்க்க அழகாக இருந்திருக்கும் என்று நினைத்தவாறே கோபுரங்களின் அழகை ரசித்துக் கொண்டே ஸ்பெஷல் தரிசன டிக்கெட் வாங்கி உள்ளே சென்றோம்.

அன்று மலையத்வஜ பாண்டியனின் மகள் அலங்காரம் பற்றி கேட்கவே வேண்டாம். மதுரைக்கே படி அளப்பவள்! அழகு சுந்தரியாக பல வித மலர்களைச் சூடிக் கொண்டு தீப விளக்கொளியில் அருமையான தரிசனம்!

குங்குமத்தை வாங்கிக் கொண்டு, காசு தேறுமா தேறாதா என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தவரையும், கூட்டத்தை சமாளிக்க காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தவர்களையும், பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய உண்டியலையும் கடந்து முக்குறுணி விநாயகரை கும்பிட்டுக் கொண்டே இருக்கும் பொழுதே சன்னதி மூடப் போறாங்க என்றவுடன் மொத்த ஜனமும் சுந்தரேஸ்வரரை பார்க்க ஓட்டம்.

இத்தனை நேரத்திற்குப் பிறகும் திருவிழா போலக் கூட்டம் அங்கே! கோவில் மணிகள் 'ணங் ணங்' என்றடிக்க இதுவரை கண்டிராத இரவு பூஜை. அடிச்சு பிடிச்சு பார்த்த பரவசத்தில் வெளியே வரும் பொழுது ஒருவர் பால் தூக்குச் சட்டியை கொடுத்து அம்மன் சன்னதியில் பள்ளியறை பூஜை நடக்க போகிறது எடுத்துக் கொண்டு வாருங்கள் என்றார்.

ஆஹா, கரும்பு தின்ன கசக்குமா என்ன??? அதற்குள் ஒரு பட்டர் பூமாலைக் கூடைகள் ஏந்தி வர, இன்னுமொருவர் சடாரி, விளக்குகள் என்று சன்னதி வாசலில் நிற்க, தீவட்டி முன்னே செல்ல, யானை, நாதஸ்வரம், தவில், உற்சவமூர்த்தி சுந்தரேஸ்வரருடன் சன்னதியை வலம் வந்து அம்மன் சன்னதிக்குள் நுழைய ஏற்கெனவே ஒரு கூட்டம் இடம் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தது. நீங்க முன்னாடி போங்கம்மா என்றவுடன் பாலை அய்யரிடம் கொடுத்து விட்டு ஆவலுடன் அடுத்து என்ன பூஜையோ என்று பார்த்தால், அம்மன் அணிந்திருந்த மாலைகளை எடுத்து விட்டு புது மல்லிகை, பிச்சிப்பூ, இன்னும் அதிவாசனை தரும் மலர்களுடன் அம்மன் உற்சவசிலைக்கு சில பூஜைகள்.

உற்சவ மூர்த்திகள் பள்ளியறை சன்னதியில் வைக்கப்பட்டு வேதங்கள் முழங்க, நைவேத்தியங்கள், பல வித தீபாரதனைகள் என்று என் வாழ்வில் கண்டிராத பூஜையை கண்டதில் எனக்கும் மகளுக்கும் பேரானந்தம்!!

பக்திப் பரவசமாய் கூட்டம்! பலரும் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டே!

இரவு பூஜைக்கு வந்திருந்த அனைவரையும் வேறு வாசல் வழியே அனுப்பி தொன்னையில் பிரசாதமும் கொடுத்து ஒரு வழியாக வெளியில் வரும் பொழுது இரவு பத்தரைக்கு மேல் இருக்கும்!

அம்மன் சன்னதி வந்து காலணிகளை போட்டுக் கொண்டு ஹோட்டல் மனோரமாவில் சூடாக பால் குடித்து விட்டு குப்தா ஸ்டோர்ஸில் சில சாமான்களையும் வாங்கிக் கொண்டு அந்த நேரத்திலும் புத்துணர்வோடு இருந்த மதுரை மக்களை பார்த்துக் கொண்டே வீடு வந்து சேரும் பொழுது இரவு 11:30க்கும் மேல்.

போலீஸ் பாதுகாப்பு மிக நன்றாக இருந்தது! கிட்டத்தட்ட நள்ளிரவைத் தொடும் நேரம். ஆனால், கோவிலைச் சுற்றி இருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தால் அப்படி தெரியவில்லை!

லேட்டா கோவிலுக்குப் போனாலும் லேட்டஸ்ட் பூஜையை பார்த்த திருப்தியுடன் ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தோம்!


படங்கள்: விஷ்வேஷ் ஒப்லா 

அந்த சில நாட்கள் ...

இன்றைய யுகத்தில் வேலைக்குச் செல்லும் குடும்பங்கள் எதிர்கொள்ளும் பல சவால்களில் மிக முக்கியமானது குழந்தைகளை காப்பகத்திலோ அல்லது தனியாரிடமோ விட்டுவிட்டுச் செல்வது தான். குழந்தைகளுக்கேற்ற நல்ல ஆரோக்கியமான பாதுகாப்பான சூழலை தேர்ந்தெடுக்கும் போதே பல பெண்களுக்கும் மனச்சோர்வுகள் வந்து விடுவது உண்டு. அருகில் அம்மா, மாமியார் இருந்தால் ஒரளவு நிலைமையைச் சமாளித்து விடலாம்.

சொந்த ஊரை விட்டுப் புலம் பெயர்ந்து வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியத்தில் குழந்தைகளுடன் இருப்பவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகள் பல.

என் வாழ்விலும் மகன் பிறந்து இரண்டு வருடம் வரை அம்மா, பெரியம்மா என்று அவனைச் சீராட்டி பாராட்டி வளர்த்ததில் ஒரு துன்பமுமில்லாமல் நாட்கள் நகர்ந்தது. சில மாதங்கள் வீட்டில் வந்து கவனித்துக் கொள்ள ஒரு ஆயாவும் என இன்பமாகவே பொழுதுகள் கழிய, திடீரென ஒருநாள் அவரால் வர முடியாது என்றவுடன் தான் பிரச்னையும், மன உளைச்சலும் ஆரம்பமானது!

பேச்சு கூட சரியாக வராத நிலையில் வெளியிடத்தில் சேர்க்க விருப்பம் இல்லாததால் இந்தியரிடமே விடுவது என்று முடிவெடுத்து நண்பர்களிடம் தீர விசாரிக்க ஒரு பஞ்சாபியரும் விருப்பம் தெரிவித்ததார். சரி, அவரைப் போய் பார்த்து குழந்தையை பழக்கலாம் என்று வீட்டிற்குப் போனால் அரண்மனைப் போல வீடு! அப்பாடா நடக்க, விளையாட பெரிய இடமாக இருக்கிறது என்று எனக்குள்ளே முதல் சமாதானம்! என் மகனைத் தவிர அவருடைய பேத்தி மட்டும் தான் வருவாள் என்று சொன்னார். இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குத் தினமும் சில மணிநேரங்கள் மகனை அழைத்துப் போய் அவர்கள் வீட்டில் பழக விட்டு ஒரு நாள் காலையில் அவன் விளையாட்டுப் பொருட்கள், சாப்பாடு இத்யாதிகளை எடுத்துக் கொண்டு அங்கு போனவுடன் என்னை இறுக்கிக் கொண்டு அழுதவனை சமாதானம் செய்யத் தெரியாமல் சீக்கிரம் வந்து விடுவேன், நல்ல பிள்ளையாக இரு என்று நானும் கண் கலங்கி ...அவன் அழுவதைப் பொறுக்க மனமில்லாமல் ...

மிகப்பெரிய குற்ற உணர்வுடனும், கையாலாகத்தனத்துடனும் அழுத நாட்களை மறக்கவே முடியாது. வேறு வழியில்லாமல் குழந்தையும் தலைவிதியை ஏற்றுக் கொள்ள, அமைதியாகப் போய்க் கொண்டிருந்த நாட்களில் ரோட்டி, தால் , ஊப்பர் , ஆவ், ஜா என தத்தாக்க பித்தாக்க பேச்சில் நாட்களும் கரைந்து போயிற்று.

ஒரு நாள் பேபி சிட்டர் மாமியார் இறந்து விட்டார் இந்தியா போய் வர சில மாதங்கள் ஆகும் என்று எம்டன் குண்டை தூக்கி போட, இது என்ன புதுக் குழப்பம். மீண்டும் பேபி சிட்டர் தேடுதலில் சில தூக்கமில்லா நாட்கள்! என் குழந்தையை யாரோ ஒருவரிடம் எல்லாம் தூக்கி கொடுக்க மாட்டேன். மனசுக்கு சரியென்று பட்டால் தான் என்றதால் தேடி அலைய வேண்டிய நிர்பந்தம்!

சிறிது தொலைவில் ஒரு குஜராத்திக்காரர் இருக்கிறார், அவரிடம் கேட்டுப் பாருங்கள் என்று தெரிய வர, என் மகனைத் தவிர வேறு யாரும் அங்கு வரக் கூடாது, டிவி அதிகம் பார்க்க விடக் கூடாது... என்று சொல்லி அங்கு சேர்த்து விட்டாயிற்று!

ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் முரண்டுப் பிடித்தவன் பிறகு அழாமல் சமர்த்துக்குட்டியாக போய் வந்ததால் மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தேன். பேபிசிட்டரும் சுடச்சுட ரொட்டி, தால், சாதம் பண்ணிக் கொடுத்து மதியமும் தூங்க வைக்க, குழந்தைக்கும் நிம்மதி எனக்கும் நிம்மதி! அந்த தைரியத்தில் தம்பிகளின் திருமணத்திற்கு மூன்று வாரம் விட்டுவிட்டு இந்தியாவிற்கும் வந்து விட்டேன்! அருமையான அன்பான பெண்மணி! பார்த்து பார்த்து குழந்தையை மிக நன்றாக கவனித்துக் கொண்டார். என்னுடைய அதிர்ஷ்டம் தான்!

பள்ளி செல்வதற்கு முன் மற்ற குழந்தைகளுடன் பேசி விளையாடி பழக வேண்டும் என்று மூன்றாவது பிறந்த நாளுக்குப் பிறகு ப்ரீஸ்கூலில் சேர்ப்பது என முடிவெடுத்து ஒரு பள்ளியிலும் சேர்த்தாகி விட்டது. செப்டம்பரில் இருந்து அக்கா மாதிரியே நீயும் ஸ்கூலுக்குப் போகலாம், உனக்கும் புது backpack என்று ஆசை காட்டினாலும் ஒரு தாயாக அவன் அருகில் இல்லையோ என்று என் தலையெழுத்தை நினைத்து மீண்டும் மன வருத்தம்.

அந்த நாளும் வந்தது. அன்று பார்த்து லேட்டாக எழுந்தான். மெதுவாக சாப்பிட்டான். நானும் முடிந்த வரை நண்பர்கள், விளையாட சாமான்கள் இருக்கும் என்று ஆசை காட்டினாலும் அவன் முகத்திலிருந்த கலக்கம் எனக்கும் நிறையவே இருந்தது. பேப்பரில் தூத் -மில்க், பூக் - ஹங்க்ரி ...என்று ஒரு லிஸ்ட் தாய்மொழியிலும் ஆங்கிலத்திலும் எழுதிக் கொடுத்து அவனுக்கு இன்னும் சரியாக ஆங்கிலத்தில் பேச தெரியாது என்று அங்கிருப்பவரிடம் சொல்லி விட்டு பத்திரமா இருக்கணும் என்று மகனிடம் சொல்லும் போதே என் கண்களில் கண்ணீர்.

எங்கே அவனும் அழுது விடுவானோ என்று நினைக்கும் பொழுதே 'ஓ'வென்று அழ ஆரம்பித்து என்னை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டு மாமீமீமீமீமீமீ .....ரண கணங்கள்!

கொஞ்ச நேரம் அழுவான் பிறகு சரியாகி விடும் என்று அவர்கள் சொன்னாலும் அழுது கொண்டே ஹாலை கடக்கையில் பிறந்து ஒரு மாதமே ஆன குழந்தையை விட்டு விட்டுச் செல்லும் தாயும், முதன் முதலில் குழந்தையை விட்டுச் செல்லும் இன்னும் பலரும் என்று பல அம்மாக்கள் கண்ணீருடன் !!!

தாய்மைக்கு மொழி, இனம், நிறம் எல்லாம் கிடையாது என்றுணர்ந்த நாள்!

சிறிது நேரம் கழித்து மனம் சமாதானம் ஆகாமல் பள்ளியைத் தொடர்பு கொள்ள அவர்கள் இன்னும் உங்கள் மகன் அழுது கொண்டிருக்கிறான் என்றவுடன் அவனிடம் கொடுங்கள் என்று சொன்னதும்...

நான் கேட்டதெல்லாம் மாமீ .....மாமீ ......அழுகுரல் தான்.

வேறு எதுவும் தோணாமல் அம்மா இதோ வருகிறேன் என்று நானும் என்னை நொந்து கொண்டே பள்ளிக்கு ஓடி விட்டேன்.

ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டவனை தட்டிக் கொடுத்து வீட்டுக்குப் போகலாம் என்றவுடன் தான் அவன் அழுகை நின்றது. வீட்டிற்குச் சென்றவுடன் சாப்பாடு ஊட்டி விட்டு சிறிது நேரம் தூங்கு பிறகு லைப்ரரி போகலாம் என்று அவன் அமைதியானவுடன் தான் எனக்கும் நிம்மதியாயிற்று!

லைப்ரரி போய் அவனுக்குப் பிடித்த Arthur கார்ட்டூன் சீரியலில் D.W. goes to preschool dvd மற்றும் புத்தகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு கீறல் விழுந்த ரெக்கார்டு மாதிரி அம்மா வேலைக்குப் போகும் பொழுது D.W.எங்கே போவாள், அவள் அழுவாளா, அவள் அம்மா சொன்னதைக் கேட்ட மாதிரி நீயும் அங்கே அழாம இருப்பியாம் என்று இரவு படுக்கப் போகும் வரை மூளைச்சலவை செய்து அவனுக்கு ஏதோ புரிந்தும் புரியாமலும் கேட்டுக் கொண்டான்.

ஒரு பயத்துடனே காலையில் பள்ளிக்குச் செல்ல, நீ சமர்த்தா அழாமா இருந்தா கடைக்குப் போய் உனக்குப் பிடிச்ச Thomas the tank engine வாங்கி கொடுப்பேன் என்று ஆசை காட்டி விட்டு அவன் அழுவதற்கு முன்னே கிளம்பி விட்டேன். பிறகு போன் பண்ணிக் கேட்டதில் அவன் அமைதியாக இருக்கிறான் என்றார்கள்.

கொஞ்சம் நிம்மதி எனக்கு!

மாலையில் என்னைப் பார்த்தவுடன் நேராக கடைக்குப் போய் டிரெயின் வாங்கி விட்டுத் தான் வீட்டிற்கு என்று வாங்கிக் கொடுத்தவுடன் ஒரே குஷி! அதை பள்ளிக்கும் எடுத்துக் கொண்டு போகலாம் என்றவுடன் டபுள் குஷியாகி அடுத்த நாள் எந்த பிரச்னையும் இல்லாமல் போனான்.

இவன் கையில் இருக்கும் டிரெயினைப் பார்த்து குட்டிப் பையன்கள் விளையாட வர, பை மாமீ என்று சொல்ல இன்னும் கொஞ்சம் நிம்மதி.

அதற்கடுத்த நாட்களில் அவன் வயதையொத்த பையன்கள் எல்லாம் ஆளுக்கொரு டிரெயினை வைத்து விளையாட , அங்கிருந்தவரும் ஒரு பிரச்னையும் இல்லை இந்தக் குட்டிப் பையன்களால். எல்லோரும் சேர்ந்து நன்றாக விளையாடுகிறார்கள் என்று சொன்னார். நீங்கள் வாங்கிக் கொடுத்த டிரெயின் நன்றாகவே வேலை செய்கிறது என்றதும் மனம் லேசான மாதிரி ஒரு உணர்வு !

பெண் குழந்தைகள் ஆளுக்கொரு குட்டி பொம்மையை வைத்துக் கொண்டு தூங்க வைப்பதும், சாப்பாடு ஊட்டுவதும், சமைப்பதும் என்று அவர்கள் உலகத்தில்! பொதுவாக இரண்டிரண்டு பேர் சேர்ந்து விளையாடிக் கொண்டோ தனியாகவோ இருக்க, பையன்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ரயிலை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருக்க...

இந்த வயதிலும் ஆண், பெண் குழந்தைகளின் விளையாட்டிலும், பொம்மைகளிலும்...எவ்வளவு வித்தியாசம்!!!

விளையாட நண்பர்கள் கிடைத்தவுடன் சனி,ஞாயிறுகளில் கூட பள்ளிக்குப் போக வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்க, அவனுக்கான உலகத்தில் ஆனந்தமாக இருப்பதைப் பார்த்து ...

அது நாள் வரை இருந்த மனப்பாரம் எல்லாம் தொலைந்தே போய் விட்டது எனக்கு!