அயல்வாஷி

சமீபத்தில் பார்த்த திரைப்படங்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த மலையாளப் படம் 'அயல்வாஷி'. எதார்த்தமான படம் என்றால் இது தான். இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். கதையும் சரி, கதாபாத்திரங்களும் சரி அத்தனை எளிமையாக இயல்பாக படத்தைப் பார்ப்பவர்களுக்கும் நிறைவைத் தந்து வெற்றிபெற்றிருக்கிறது. 

அருகருகே வாழும் இரு நண்பர்களுக்கிடையில் வரும் தவறான புரிதலைக் களைய ஒரு நண்பன் மேற்கொள்ளும் பிடிவாதமான முயற்சி. இறுதியில் பலப்படுகிறது நட்பு. இருவரையும் சமாதானப்படுத்தும் நட்பு கதாபாத்திரம் அருமை. குடும்பங்களில் இருக்கும் பணப்பிரச்னைகள், கணவன்-மனைவி உறவில் மாமியாரின் ஆதிக்கம், வில்லன்கள் என்று கலவையாக ஆனால் அருமையாக வடிவமைத்து விறுவிறுப்புடன் செல்கிறது. கதாபாத்திரங்களின் எளிமையும் ஊரின் அழகும் கதை சொல்லிய விதமும்  நம்மை இங்கும் அங்கும் நகர்த்தவிடாமல் படத்தைப் பார்க்க வைக்கிறது.

வீட்டில் நடக்கும் விசேஷங்களுக்கு நண்பர்கள் கலந்து கொண்டு உதவி செய்வது, உறவுகளுக்குள் கைகலப்பு, ஒன்று என்றால் உதவிக்கு ஓடிவரும் அக்கம்பக்கத்து மனிதர்கள் என்று முதல் காட்சியில் ஆரம்பித்த பரபரப்பு கடைசிக் காட்சி வரை தொடருகிறது. ஒரு நல்ல கதைக்கு நடிக்கத் தெரிந்த நடிகர்கள் இருந்தால் போதும். 'தாம்தூம்' என்று அதிக பொருட்செலவில் பாடல் காட்சிகள், அதிக சம்பளம் வாங்கும் நடிகர், நடிகைகள் கன்னாபின்னாவென்று சண்டைகள், தேவையற்ற காட்சிகள் என்று இல்லாமல் அமைதியாக ஆனால் அடுத்த வீட்டில் நடப்பது போல ஒரு கதை. கதை மாந்தர்களும் மிக எளிமையாக அதிக ஒப்பனைகள் இன்றி நடித்திருப்பது சிறப்பு. 

ஃபீல்குட் படம் என்றால் இது தான். நெட்ஃப்ளிக்ஸ்ல் கண்டு களிக்கலாம்.